Column: ouderwets echt

Een column van verslaggever slash commentator Dirk Deferme over de performance van een coach. Hoe Michel Preud'homme in zijn post-match-interviews in een performer transformeert en hoe René Weiler dat voorlopig nog niet doet.

Wat heb ik toch met coaches? Het moet zijn dat ik ouder word en zij relatief jonger waardoor ik me niet meer zomaar neerleg bij de autoriteit die ze proberen uit te stralen. Die houding of die blik die zegt dat alles wat zij moeten vertellen altijd verspild is aan al dat onbenul dat zit te luisteren, te pennen, te tikken en te tapen. Gelukkig zijn er coaches die echt iets willen zeggen. Ouderwets echt, u vraagt - ik antwoord. En als zo iemand niks wil of kan zeggen dan zegt hij dat. Tip voor de ondervrager: vraag alleen wat je echt wil weten want als het antwoord jou geen hol kan schelen dan hoeft de ondervraagde ook zijn best niet te doen. Een uitzonderlijke categorie zijn de mannen die willen performen tijdens een interview. Genre Mourinho. Om te provoceren, om de aandacht af te leiden of om iets los te maken bij een speler, de directie of de tegenstander. Van Gaal zit er tussenin. Hij zit écht te performen, het klinkt vaak idioot en overdreven maar hij meent altijd wat hij zegt. Voorbeelden van bij ons? Preud'homme antwoordt echt. Hij zegt iets. René Weiler zegt voorlopig bijna niets. Dat kan en moet beter. Hij krijgt van Anderlecht krediet tot de start van de play-offs? Dan hier dus ook.

Nog iets over ouderwets echt. Het theater bij de zijlijn mag geen theater zijn. Vaak worden beleving, passie en vooral grinta misbruikt. Zonder is onmogelijk geworden. Je kan zonder grinta zelfs geen brood meer bakken. Het zijn modewoorden, een coach heeft dat nodig. Als hij het niet laat zien, dan zijn spelers ook niet. Leading by example heet dat. Maar het moet wel echt zijn. Kijk eens naar Jürgen Klopp bij het vierde doelpunt van Liverpool tegen Arsenal. Hij slaat zijn bril van zijn gezicht, is uitzinnig en laat de doelpuntenmaker paardrijden op zijn rug. Kijk eens naar Antonio Conte na de winnende treffer van Diego Costa. Als een haas rent hij langs de lijn, hij schuimbekt en hij schreeuwt en hij knuffelt een paar fans. Touchline Theatre noemen sommigen dat in Engeland. Ik houd het bij ouderwets echt. Hun job is winnen en winnen vinden ze plezant. Ze zijn dan onbekommerd en spontaan blij. Dat het er onnozel uitziet kan hen niet schelen. Ze denken er niet over na. Als het onverwacht en helemaal op het einde toch nog lukt dan krijg je ongekunstelde beelden, niks in scène gezet. Er zijn coaches die dan zelfs hun manieren niet kunnen houden. 

Ouderwets echt, zullen we dat naar waarde proberen te schatten en hoger rangschikken dan handjeklap met de hele bank omdat een doelpunt een team-moment is?

194 keer gelezen