Column: "vakantie"

Dirk Deferme is voetbalcommentator - en verslaggever en hij blikt nog eens terug op de EK-winst van Portugal die hij net op vakantie in Portugal meemaakte. Maar nu is de vakantie voorbij. Zaterdag is er al de Supercup.

Een dikke week geleden werd Cristiano Ronaldo op de bank in het Stade de France in Parijs op één been Europees kampioen. Ondertussen is een dodelijke quatorze juillet over ons gedenderd. Maar, we zullen doorgaan. Voetbal as usual. Ze zullen ons niet temmen.

Een dikke week geleden. Wij deinen mee op de vibe van de lokale bevolking in een café in het afgelegen Pedralva. Vakantie in Portugal. Na 25 minuten match dragen de mensen van het Rode Kruis Ronaldo van het veld. Zijn actief EK zit er op. De fans in het café, kinderen, vrouwen en mannen, zijn radeloos. Frankrijk is favoriet en zij nu nog meer underdog. Ze kruisen de vingers, ze hopen, ze bidden. En ze vloeken.

Ze zijn luidruchtig en enthousiast telkens als Rui Patricio een bal pakt. Ze roepen alsof de bal er al in ligt als hun land een hoekschop mag nemen. De kinderen lopen af en toe naar buiten. Ze willen zelf tegen de bal trappen. Niemand wil Pepe zijn. Iedereen Cristiano of Quaresma. De mensen die het café runnen brengen af en toe bier en frieten.

Gignac schiet tegen de paal. Verlengingen. In de ogen van een paar mannen zie ik al strafschoppen en een hoofdrol voor Rui Patricio. De oude coach van Portugal komt vaker in beeld dan Didier Deschamps. Die zit gespannen rustig te volgen. De Portugees vecht tegen de sterkere tegenstander en het onrecht dat hem wordt aangedaan. Portugal, tien miljoen inwoners. Frankrijk, gigantisch thuisland, soepele voetbalmachine. De oude Portugese coach, Fernando Santos, heeft verdriet in zijn lodderogen. Fado en Saudade. Wij zijn erbij, met vakantie in Portugal aan de westkust. We voelen het ook een beetje.

Raphaël schiet een directe vrije trap met zijn linkerbeen tegen de lat.

Eder schiet perfect in balans en hangend over de bal rechts van Lloris de bal diep in de hoek.

Het café is het Stade de France. Mannen huilen met de handen in het haar. Het gebeurt echt!

Ze zijn nog eens luidruchtig en enthousiast als Rui Patricio een bal pakt. Hij moet dat nog een paar keer doen. Plukken of oprapen.

Cristiano Ronaldo komt nu vaker in beeld. Dan zingt het café op de wijze van Seven Nations Army van The White Stripes.

"CRIS-TI-A-NO RO-NAL-DO"

Hij wordt Europees kampioen.

"CRIS-TI-A-NO RO-NAL-DO"

Hij coacht, gaat heftig te keer, kijkt naar de klok.

"CRIS-TI-A-NO RO-NAL-DO"

Plots zijn ze in het café allemaal Europees kampioen. Opnieuw tranen. Hij kijkt in haar ogen. Die maken straks een kind. Over de naam moeten ze niet nadenken. Cristiana als het een meisje is. Hij komt als eerste in beeld, handen voor het gezicht voor zijn close up. Campeoes!

"CRIS-TI-A-NO RO-NAL-DO"

Hij is Europees kampioen. En ik denk: daar hadden wij kunnen staan. Mijn allerlaatste keer wij. Tot Rusland 2018, zoals beloofd.

Zaterdag spelen Club Brugge en Standard tegen elkaar. Super Cup. Ik ben zeer benieuwd. De vakantie is voorbij.

5 keer gelezen