Column: "het land van de witte bergen"

Voetbalcommentator - en reporter Dirk Deferme keek gisteren naar de ontknoping in groep A en zag dat Albanië won van Roemenië en als derde kans maakt op de achtste finales op het EK. "M'n sympathie voor Albanië is groot. Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd."

"Met drie punten en het doelsaldo op nul is er 87% kans dat je als beste derde naar de achtste finale kan." Gert Verheyen heeft het van een statisticus die, denk ik, in de geschiedenis van de beste derden is gedoken of die een pocket-supercomputer heeft laten draaien op een mathematisch model met daarin alle elementaire voetbaldeeltjes.
Albanië is de derde van Groep A. De vierde van die groep, Roemenië, mag vandaag al naar huis. Albanië heeft drie punten met een doelsaldo van min twee. Het heeft dus minder dan 87% kans om zich als één van de beste derden te plaatsen voor de volgende ronde. Drie keer 24 uur zal ik aan de Albanezen denken en hen helpen hopen dat ze er door geraken. Hen drie keer 24 uur helemaal alleen laten is geen optie. "Of ze wel of niet naar de volgende ronde mogen, hangt af van vele factoren," lees ik in de kranten. Daar drie dagen op kauwen als je betrokken bent, moet verschrikkelijk zijn.

Mijn sympathie voor Albanië is groot en dat heeft met veel en heel verschillende dingen te maken. 

Vroeger was ik wat we toen links noemden. Ik kwam vaak in het Roodhuis in Hasselt. Die van Amada en Steve Stevaert waren daar altijd. Ik heb er eens een cursus Albanië gevolgd. Daar kwam ik veel te weten over het land van Enver Hoxha en kreeg al gauw compassie met de Albanezen. De sympathie heeft met dingen van vandaag en met voetbalistiek Albanië te maken. Wikipedia schrijft: "Het geloof van de Albanezen is het albanisme." Daar kan ik niet tegen zijn. Op hun vlag staat een tweekoppige adelaar, de achtergrond is vuurrood.

Sinds het drone-incident in Belgrado hou ik Albanië nog iets meer in het oog. Omdat sport en politiek wél met elkaar te maken hebben en omdat het daar voor eens en voor altijd en voor iedereen duidelijk is geworden. Hoop ik. Servië – Albanië liep uit de hand nadat een van afstand bestuurd vliegend tuig met daaraan een Groot-Albanese vlag boven het veld opdook. Stefan Mitrovic (KAA Gent) haalde de vlag uit de lucht. Daarna werd er op en rond het veld gevochten. De match werd stopgezet, Albanië kreeg de punten en het kostte Servië de kwalificatie voor EURO 2016.

Ze zijn klein (29.000 vierkante kilometer, drie miljoen inwoners), underdog en voor het eerst op een EK.

Hun topscorer op het EK, Armando Sadiku, is de eerste speler op een groot toernooi van FC Vaduz uit Liechtenstein. Kleiner en underdogger wordt het niet meer. Hij is aan Vaduz verhuurt door FC Zürich. Hun coach lijkt me een onsympathieke Italiaan. Ik houd van coaches die in stilte hard werken, pijnlijke keuzes maken en die muziek op de bus en in de kleedkamer verbieden. Coach Gianni Di Biasi lijkt mij een man van de gewijde stilte. En consequent: hij is trainer van de natie sinds 2011 en vier jaar later laat hij zich tot Albanees naturaliseren. Hij mist zijn start als bondscoach. In 2012 wordt Besnik Hasi, de man die de sportlanden Albanië en Kosovo wist te verenigen, gepolst om het land van de adelaar te coachen.  

Besnik Hasi, de coach van Legia Warschau, was aanvoerder van Albanië. Hij is de eerste Kosovaar die voor Albanië speelde.
Twee keer speelde het land tegen België. Eén keer gewonnen. December, 1984: de Balkan-expeditie is voor de Rode Duivels een onverwerkt trauma. Onvergetelijk.
Albanië is een voetbaldwerg en wordt binnenkort in de regio beconcurreerd door de nieuwe voetbalnatie Kosovo. FIFA erkent Kosovo, net als Gibraltar, sinds kort als lidstaat. Shaqiri en de Xhaka's, Januzaj en nogal wat anderen kunnen binnenkort voor Kosovo kiezen. 11.000 vierkante kilometer en 1,9 miljoen inwoners. De eerste interland van Kosovo was in en tegen Albanë. Albanïe tegen de etnische Albanezen uit Kosovo. Een mooie geste van het moeder- en vaderland.

Door de overwinning van gisteren heeft Albanië me bij een paar prono’s waarvoor ik ben ingeschreven flink wat punten opgeleverd. Ook dat verdient dank en hulde. Maar, de volgorde is wel dat ik eerst in hun capaciteiten geloofde en dat ze me op speeldag drie met dikke punten beloonden.

Ik weet het, er is nog veel kleiner dan Albanië. IJsland bijvoorbeeld maar die vindt iedereen al sympathiek. Albanië dus. ik zou het graag in de achtste finale willen zien tegen Engeland in het Parc des Princes. Want wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd.