Column:"Too many DJs"

Een column van voetbalreporter- en commentator Dirk Deferme over het belang van de bankzitters die wel eens onze grootste EK-troef kunnen worden.

Reken maar dat er gisteren heel wat ogen wijdopen zijn gegaan. De zekerheid moet toch toegenomen zijn? Het is toch allemaal niet zo vanzelfsprekend als iedereen beweert? Misschien heeft dat nog meer met onzekerheid dan met zekerheid te maken. Het zit zo.

15u Kroatië wint. 18u Polen wint. 21u Duitsland wint als eerste op het EK met twee doelpunten verschil. Kroatië, Polen en Duitsland, we hebben ze nu recent gezien in een match met inzet en dus: zeker bij de laatste acht. Tel daar nog Frankrijk en Engeland bij. Moeten nog beginnen: Spanje, België, Italië en Portugal. Met nog een verrassing erbij is dat tien. Het betekent dat twee van de genoemde landen niet tot in de kwartfinale geraken.

Gerede twijfel, wat is dat? Het komt uit de rechtswetenschap en het betekent dat er redelijkerwijs en oprecht kan getwijfeld worden. Ik durf te zeggen dat ik soms twijfel aan België. Dat het gevoel bij mij deze keer niet goed zit. Overdreven vaak krijg ik dan de verontwaardigde reactie: “Zeeeeg, een beetje chauvinisme alstublieft.” Maar daar mankeert het niet aan. Deze male chauvinist wil Europees kampioen worden. 7-1 in de finale tegen Duitsland. Maar het ligt aan de redelijke en oprechte twijfel aan wat ik Too Many DJs noem. Te veel sterren. Wie gaat het vuile werk doen? Wie zijn de waterdragers, wie pakt de kaarten? Zijn de vier in de defensie, Witsel en Nainggolan zich ervan bewust dat zij de (mee)lopers zijn? Ik denk dat ook Wilmots daaraan twijfelt en er daarom dus Fellaini nog bijzet. Niet persé helemaal fout gedacht.

Voorlopig valt het nog wel mee met de kaarten op het toernooi. Slovakije blinkt uit met vijf gele. Alles opgeteld werd er 25 keer geel getrokken en één keer rood. Pas in de beslissende groepswedstrijden en vanaf de knockout-fase gaat dat stijl omhoog.
En daar komt die gerede twijfel weer. Als Fellaini maar geen rood pakt tegen de Azzurri. Vroeg in de match. Mensen, mensen, mensen, zo zenuwachtig! Nog acht volle uren.

Als ik zelf bij een wedstrijd ben, neemt het goed gevoel toe als de aftrap dichterbij komt. Als supporter, bank- en thuiszitter is dat dus helemaal anders. De betrokkenheid is groter, misschien heb ik straks wel vlaggetjes in Wasco waskrijt op de twee wangen.
Vooruit België, Allez la Belgique, Go Belgium.

Ik zeg: “0-0 of 1-1 tegen Italië.”
“Zeeeeg, een beetje chauvinisme alstublieft,” krijg ik te horen.
“Ik hoop op een gelijkspel omdat ik schrik hem om te verliezen en omdat winnen niet nodig is want het is nog maar de eerste match in de poule.”
“Wie schrik heeft krijgt slaag,” is de reactie.

Flauwekul! Net zo goed gelul als de dwang om verticaal te spelen, vooruit te voetballen en hoog druk te zetten. Het gaat om de balans en ik vrees dat we met Too Many DJ’s zijn.

Weet je waar mijn vertrouwen zit? Op de bank. Carrasco, Mertens, Origi: supersubs. Tegen Italië mag Dries de gelijkmaker op het hoofd van Fellaini komen leggen. Dat zorgt voor een band tussen het hele land, de sterren, de waterdragers en de invallers. Dat hebben we nodig. Chemie, 1-1 op de valreep en de puzzel die in de extra-time in elkaar valt.  en, een punt tegen Italië. En, een punt tegen Italië. Zo halen we zeker de kwartfinale. Hoop ik.

Dirk Deferme, voetbalcommentator Stadion & VTM NIEUWS