COLUMN: "Wereldgoal"

Een column van voetbalreporter en -commentator Dirk Deferme over de winning goal van Dimitri Payet tijdens de openingswedstrijd van het EK.

Frankrijk – Roemenië. De man uit Boekarest tussen de palen heet Kiprian Tatarusanu. Hij staat er niet toevallig, maar doet niet mee bij wat er komt. Dimitri Payet is de hoofdrolspeler. Hij is al man van de match en die match is al zo goed als gespeeld. Frankrijk laat punten liggen tegen de duivels van de Karpaten. Alleen de stoutste gokkers hebben daar geld op ingezet. Je ziet het aan de gezichten van de fans: hun eerste match voor punten in twee jaar gaan ze niet winnen. Het is de 89ste minuut. Wat volgt is een klassiek doelpunt. Een heel mooi doelpunt. Een belangrijk doelpunt. Géén wereldgoal.

Payet beroert de bal met een liefdevolle tik. Het leer ligt meteen goed. Hij kijkt niet naar de bovenhoek links buiten zijn beeld. Hij maakt een optelsom van hard wrijven en een zweepslag met het linkeronderbeen, vanuit enkel en scharnierend in de knie, aangestuurd door lichtjes spanning te zetten op de machtige dijspier. De curve is ook zonder slow motion goed zichtbaar, niet meetbaar. Vanaf het vertrek van de bal is dit al een doelpunt. Het is de 2-1, het derde doelpunt van de ouverturewedstrijd van het EK 2016. In Parijs, in het Stade de France. Pandemonium. Wat een decor! Maar, heel duidelijk: geen wereldgoal. Frank Raes brult “Oooooooo.” Een perfecte en toegelaten ontlading. Hij verwoordt goed wat wij ook allemaal voelen. Hij noemt het een onwaarschijnlijke goal en doet nog tweemaal drie keer “O.” Peter Vandenbempt zet het wat zwaarder aan en gebruikt vijf keer zoveel woorden. Hij neemt het gevoel van de Fransen mee, brengt heel goed radiotheater, hij zwelt en hij zwelt en het is 2-1. De Fransen winnen. “Voor Payet wordt dat in L’Equipe een 9,5,” zegt Raes. Het zal wel iets minder worden.

“Wereldgoal Payet in slotminuut voorkomt dat Frankrijk blauwtje loopt (2-1)”, kopt Het Laatste Nieuws veel te lang op de website. Veel te lang en niet correct. Een wereldgoal kan je jaren later nog navertellen. Maradona tegen de Engelsen, Messi tegen Athletic de Bilbao, Dembélé tegen Willem II, Ibrahimovic tegen Engeland. Het doelpunt van het jaar is zelden een wereldgoal. Ze maken anderhalve wereldgoal om de vijf jaar, zoiets. En zeer zelden is daar zo’n trap met kracht én gevoel à la Payet bij. Die van Payet zijn we volgende week al vergeten. Sommige reporters hebben er dan alweer drie wereldgoals bovenop gesmeten. Er zijn 51 matchen in Frankrijk. Dat wordt, ik schat, tien al even snel gedevalueerde als vergeten wereldgoals.

Wat ik nooit zal vergeten, zijn de tranen van Dimitri Payet vanaf Deschamps hem van het veld haalde tot hij goed en wel op de bank zat. Mooie goal, mooie man, mooie voetballer, mooi en emotioneel moment voor een vader van drie zonen (Noa, Milan en Pharell). Maar hij is niet de maker van een wereldgoal.