2013/'14: Standard verliest titel tegen Club

Op de zevende speeldag van dit seizoen speelde Standard in Jan Breydel tegen Club. Eric Deflandre was coach ad interim, Slavo Muslin was net ontslagen. Deflandre zette alle spelers weer op hun logische positie. Hij deed de juiste dingen. Michel Preud’homme ook en dat rendeerde. Club Brugge won met 7-1. Het was dus geen gewone Club Brugge – Standard en zo zijn er wel meer geweest. Zondag speelt Standard thuis. Yannick Ferrera is nu de sportieve baas in Luik. Hij is nog video-assistent van Preud’homme geweest bij AA Gent en hij werkte ook in Qatar voor MPH. 

Het feest in de Rue Ernest Solvay duurde laat en lang. Sommigen waren toen al kampioen. Zoals in 2008 en 2009. Sommigen waren altijd kampioen.

En waar lag dat dan aan? Niet aan die gekke Luzon. Niet aan die geldwolf van een voorzitter die hen niet begreep. Niet aan de spelers, want die hadden ze een voor een al eens uitgescholden. Zij waren kampioen. Zij waren Standard. De besten. Iedereen kwam te laat of niet thuis. De bierrecords werden aan diggelen gezopen.

’s Zondags won Anderlecht in Jan Breydel. 0-1, een owngoal van Thomas Meunier, 4 minuten voor tijd. Standard 43, Club 42 punten, Anderlecht 42, Zulte Waregem 38. De Rouches stonden weer op kop, hoe zot kon het nog worden? Veel Luikenaars kwamen te laat op hun werk. Ze waren op zondagavond nog eens gaan pintelieren.

Dat was ze, die vrijdagwedstrijd – de match van het jaar. Zo goed als iedereen ging naar huis met de zekerheid dat er een titel van zou komen. Het ideale moment, het perfecte gevoel, de gloed die ze kregen door die match te winnen en zich een hele week ongenaakbaar te voelen. Het gevoel van de kampioen.

Ze waren er opnieuw op de volgende speeldag, de op twee na laatste. Datzelfde koppel. Hand in hand zaten ze. Zij op een stoeltje, hij op de trap.

Als de stewards het lieten gebeuren, mocht dat. Anders zou zij wel op zijn schoot kruipen. Sclessin dacht zoals het grote spandoek op tribune 3: Trois victoires pour marquer l’histoire. Club Brugge thuis, Lokeren uit en Genk thuis. Waarom niet?

Standard speelde een waanzinnig goede eerste helft. Mathew Ryan keepte fantastisch. Zonder was Club vermorzeld. En Waldemar Sobota maakte 0-1. Ongelooflijk. Ineens. Onverwacht. Alles was weg. De magie. Het geloof. Na de match heb ik gezocht, maar dat ene koppel kon ik niet vinden.

Geen hete kussen deze keer. De fans dropen af. Heel snel. Niemand had zin in bier of in een robbertje vechten. Of in protest. Het was snel heel stil. Op straat hoorde ik de autobanden over het asfalt rollen. Het regende.

Tu n’as plus rien à me dire, je ne suis q’un souvenir. Nu al Joe Dassin? Gingen de cafés al dicht? Standard was van zijn geloof gevallen.

De Match van het Jaar is een geschiedenis van de Pintjesliga. 1990 tot 2015. 25 seizoenen, 25 wedstrijden. In die wedstrijden vindt Dirk Deferme meer dan de som van de kwaliteit van het voetbal, het resultaat of de historische impact van een match. Vandaag leest u een fragment over een andere bijzondere Standard – Club Brugge. Terug naar het seizoen 2013 - 2014. Standard was groot titelkandidaat. Het had net een vrijdagwedstrijd in de play-offs gewonnen van Zulte Waregem. De ploeg had goed gespeeld. Het publiek had zich vermaakt. Misschien was de match niet zo geweldig maar de impact was heel groot.

973 keer gelezen