Schouderklopje van Deferme aan Raman

Een column van voetbalcommentator Dirk Deferme met een schouderklopje voor Benito Raman.

Alleen al omwille van zijn voornaam vind ik het een goede jongen. Hij kijkt me recht in de ogen en ik in de zijne. Er is iets tussen ons. Hij staat op de lift te wachten en ik stap uit die lift op het gelijkvloers van de Ghelamco Arena. Ik geef hem een schouderklopje. Een impuls, iets vaderlijks. Eenvoudig wit t-shirt, tattoo’s die ik kan zien, nog veel meer die ik niet zie. Gent heeft gewonnen. Hij zat daarnet nog naast zijn vriendin Eline in de hoofdtribune.                             

Ik heb een zoon die ouder is dan Benito Raman.

Tien minuten voor dat moment bij de lift, vertelde ik voor de camera dat als een wedstrijd niet goed of onderhoudend is, de mensen het vanzelf blijven hebben over de randzaken. Over het snookeren van Benito dat de dag voor de wedstrijd van vorige week zeker tot middernacht heeft geduurd. Iemand in Vilvoorde heeft dat stukje weg geknipt. Allicht niet met verkeerde bedoelingen, het was waarschijnlijk gewoon te lang.

Ik zou een slechte coach zijn. Ik zou gewoon een vader zijn die te weten komt dat zijn zoon te laat thuis was. Een zoon die zich niet aan de afspraak had gehouden. Dan zou ik zeggen: “Dat kan niet, Benito. Echt, niet meer doen. Je moet je aan de afspraken houden. Dat is goed voor jou, voor mij en voor de familie.” Geen boete, geen sanctie, gewoon een beroep doen op het gezond verstand en zonder stemverheffing. En natuurlijk zou ik dan durven vermoeden dat hij het toch nog doet maar dat hij zich beter zal verstoppen. Verder van huis dan in De Pomerans in Lochristi bijvoorbeeld.

Een mening over het snookeren van Benito hoef ik gelukkig niet te hebben. Daar hebben we specialisten voor. Die hebben het dan wel over caramboles, ballen potten en professioneel op tijd in bed liggen.

Of ik me vrijdag tijdens Gent – Genk geamuseerd heb? Ik doe mijn werk graag. Altijd met plezier dus. Maar dit was geen wedstrijd met een hoge amusementswaarde. Het mooiste doelpunt was dat van Sven Kums. Het enige doelpunt, een strafschop. Köteles koos de goede hoek, de bal ging er in. Goed getrapt, geweldige professional die Sven Kums. Al was hij vrijdag ook minder. Het scherp van de snee ontbreekt altijd bij het begin van de competitie. Er is niemand die al echt de punten telt. Al zijn ze even belangrijk als die in de eindfase.                                                                           

Ik blijf maar denken aan Club Brugge – Gent van een paar maanden geleden. Benito Raman maakte 2-3 met een kopbal. Bij Club stond de geweldige Mathew Ryan nog tussen de palen. Raman mocht twee keer koppen. Gent won. Gent was al bijna kampioen. De amusementswaarde piekte. Op die beklijvende momenten is het nu nog een hele tijd wachten. Tenzij Club Brugge in de voorronde van de Champions League Panathinaikos uitschakelt en daarna Ajax of Manchester United.

Het einde is voor Benito en Eline. Bijna twee jaar geleden scoorde Raman voor Kortrijk tegen zijn KAA Gent. Hij juichte niet maar trok zijn shirt omhoog. Daaronder droeg hij een t-shirt met een foto van Eline. I (hartje) you my girl! stond onder de foto. Dat zijn van die randzaken die het verschil kunnen maken.   

1352 keer gelezen