Wilfried, Sven, Xavi en Pirlo

Voetbalreporter Dirk Deferme in een nostalgische bui met een ode aan de middenvelder, aan Xavi, Pirlo, Sven Kums en vooral Wilfried Van Moer.

Xavi stopt. Sven Kums is kampioen met KAA Gent. Andrea Pirlo en Xavi spelen de finale van de Champions League. Xavi plukt paddenstoelen als het hem allemaal te veel wordt. Pirlo is wijnboer, het helpt bij het onthaasten. Het leven van Kums is niet zo goed gedocumenteerd als dat van de Europese voetbaladel, maar hem zien we zonder al te veel fantasie wel aan oldtimers sleutelen bijvoorbeeld.

Ze zijn alle drie familie in de middencirkel. Lijm aan de voeten, bliksem in de blik. Ze zien alles voor de anderen. Snel, vooruit of breed, geen balverlies, de passing is juist. Als ze ooit getroffen worden door intens verdriet, en dat gebeurt met alle mensen, dan worden zij de tragische clown Pierrot. De witte clown, alleen de zwarte traan in de ooghoek of op de wang ontbreekt. Dat is al eens geschreven. Pedrolino, de bescheiden wat dommige dienaar. Over Andrea Pirlo toen. Weggespeeld door een jong Arsenal-middenveld, in 2008 was dat. Hij krijgt geel omdat hij opzichtig fouten begint te maken. Opzichtig doen ze het nooit, gespeeld dom zijn ze en daardoor krijgen ze maar zelden geel terwijl de Kumsen en de Pirlo’s en de Xavi’s toch af en toe ook stevig doorpakken.

En nu komt ineens Wilfried Van Moer in beeld. Wilfried en de pijn van het voetballer zijn. Van Moer, zo vaak geschopt dat de pijn voor altijd is. Le petit général de Sclessin, een kleine meter zeventig. Altijd beter dan de rest. Ook dan Italië in de kwartfinale van het EK. 13 mei 1972, de Belgen zijn meer catenaccio dan de Italianen. Van Moer is de kleinste van het veld. Hij kan tackelen zonder de tegenstander te raken, de tegenstander kan dat niet. Hij kopt het land op voorsprong en dan begint Mario Bertini van Inter te schoppen en te slachten. Van Moer moet er voor de rust af met een gebroken been. Polleunis komt in zijn plaats. Bertini wordt ook vervangen. Door Fabio Capello. Het is Bertini’s laatste interland. Net die ene teveel.

België wint in het Astridpark met 2-1. Italië, de bekerhouder, is uitgeschakeld. In de halve finale verliezen de Duivels kansloos van Duitsland. Zonder Van Moer. Franz Roth van Bayern heeft Van Moer later ook nog eens goed geraakt. In 1976 gaat Van Moer voor FC Beringen voetballen. Pijntherapie? Het Belang Van Limburg lezen in zijn eigen café, Wembley, op de Grote Markt in Hasselt. Van zijn club, Standard, mag dat niet. Ook daarom vertrekt hij in Luik. 

Hij is al een hele tijd international af als Guy Thys en Rik De Saedeleer de kleine terughalen. Hij is 34. De nationale ploeg heeft weer een tempo, dat van Van Moer, en regelmaat, die Van Moer. En ze weten weer wat winnen is. Hij leidt ze naar de finale van het EK in Rome. Daar doen de Belgen opnieuw beter dan de Italianen. Zelfs in zijn eigen land weten ze dan al niet meer wie Mario Bertini is. Van Moer wel. Hij speelt nog met de pijn van toen.

In 1980 is hij top vijf in Europa. Rummenigge is speler van het jaar, Schuster en Platini twee en drie en Wilfried Van Moer vierde. Jan Ceulemans is vijfde. Aan Hazard en De Bruyne om volgend jaar even goed te doen.

In 1996 klinkt het “onverstoorbaar, recht door zee, zalig nuchter, toffe pee” in een liedje. Het is Raymond van het Groenewoud met “Het is Van Moer” zoals in Je Veux L’Amour. Onze generaal is nu bondscoach, beter dan de spelers maar de klik was er nooit. In 2001 sluit hij de Wembley op de Grote Markt in Hasselt voor het laatst. Een paar maanden geleden werd hij 70.

501 keer gelezen