Op de wijze van Carlo

Dirk Deferme is commentator voor Stadion bij de Champions League-wedstrijden. Hij vergelijkt twee topcoaches, José Mourinho en Carlo Ancelotti. De ene is uitgeschakeld, de andere gaat door.

Eerst dit: met bijna dezelfde elf van dinsdag (3-4 verloren van Schalke in Bernabeu) kan Real in Berlijn straks de Champions League winnen. Maar dat ze een betere doelman kunnen gebruiken is zo zeker als dat er nog nooit iemand van Alcatraz naar San Francisco is gezwommen. En Sergio Ramos naast Pepe is ook een must.

Real verdedigde dramatisch. Casillas ging bij twee of drie doelpunten pijnlijk in de fout. Ik zag de match in Frankie’s, het sportcafé in het stadion van Chelsea. Natuurlijk riepen ze daar op iedere barkruk: "Dramatic defending. That would never happen with José!" Het zou Mourinho nooit overkomen. Of toch? Ancelotti en Real kwalificeerden zich dinsdag en dik vierentwintig uur later gingen Chelsea en Mourinho eruit tegen PSG na honderdtwintig minuten alleen maar defending. Het drama was ondanks een gelijkspel nog groter dan in Bernabeu.

Nog dinsdag op de barkrukken: Mourinho had Casillas op de bank en bij de uitgang gezet. Povere keeper, op de terugweg, daar kon hij niks mee. Toen Mourinho weg was rehabiliteerde Ancelotti Casillas en volgde hij de pikorde van de kleedkamer. Daar was Iker nog altijd San. Mourinho durfde wel, Ancelotti is een angsthaas. 3-4 tegen Schalke, neen het zou Mourinho nooit overkomen. Vier tegengoals in het eigen stadion. Dat zou Mourinho nooit laten gebeuren. Alleen al het idee...

Kent u Stead, Morais, Halliday en Yeates? Zij hadden op 24 januari een afspraak met de geschiedenis. Het zijn de helden van Bradford City, de  derdeklasser die Chelsea uit de FA Cup voetbalde. En dat was januari dit jaar, om maar mee te geven dat de memorie op de barkrukken bij Frankie’s af en toe wel eens hapert als het over San José gaat.                                          

In voetbal kan alles iedereen overkomen, er is niet die ene weg naar voetbalsucces. In voetbal is niet alles maakbaar en kneedbaar en het resultaat al helemaal niet. Er is de wijze van José, zijn manier, meedogenloos en niet te veel spelen tussen de lijnen maar wel opdrachten en taken en niks uit het oog verliezen. Hoogspanning, stressvoetbal. En er is de wijze van Carlo: spelen met het beschikbare talent, luisteren naar de kleedkamer en als coach zoveel mogelijk onder de radar blijven. Ancelotti maakt het vooral niet te moeilijk. Wat zei hij na de 3-4 tegen Schalke? "Het is moeilijk om uit te leggen. Of net heel simpel. Alles ging verkeerd. En we speelden heel slecht." 

Wat zei Mourinho na de 2-2 tegen PSG? Iets over dat zijn spelers de druk niet aankonden om met elf tegen tien te spelen. En dat het voor PSG allemaal zoveel makkelijker was. Begrijpt u dat? Begrijpen de barkrukken dat? Bij een 2-1 stand verdedigen met Terry, Cahill, Ivanovic en Zouma rond Cavani op de middenlijn? Is dat de druk van met een man meer te zijn? Of moest dat van de coach? Mourinho is het meesterbrein, de MasterChef. Is hij dan zoveel beter dan Carlo Ancelotti? Cijfers zeggen niet alles maar ze maken de dingen wel meetbaar.

Mou is 52 en hoofdcoach vanaf 2001. Hij won 21 prijzen met clubs in vier landen. Twee keer de Champions League.

Carlito is 55 en coach sinds 1995. Hij won 17 prijzen in vier landen. Drie keer de Champions League.

Met de cijfers is Mourinho beter. Zelfs meer prijzen in minder jaren. Maar, Ancelotti verdient wat mij betreft evenveel respect. Terwijl niemand het ooit over zijn brein heeft gehad en omdat niemand ooit meester aan tacticus koppelt als ze het over de coach in Carlo hebben. Carlo Ancelotti, ex-coach van Chelsea notabene, verdient op de barkrukken van Frankie’s ook respect. En op die barkrukken mogen ze nooit vergeten dat hun José op 24 januari afgedroogd werd door Bradford City AFC, een ploeg uit de Football League One. Shit happens, toen en gisteren tegen PSG. Zo is voetbal en niet anders.

 

449 keer gelezen