“Omploft, meniejr…”

“Omploft, meniejr…”

(Stadionpresentator Maarten Breckx over zijn vervallen jeugdliefde, Royal Antwerp Football Club)

Of de hamburgertent nog open ging, vroegen we aan een eenzame parkeerwachter. “Die go’ nimmier ope, meniejr. Alles is ier dicht.”

Qua toonzetting kon het al tellen, onze aankomst in Deurne voor de wedstrijd tussen Antwerp en Dessel, een week of twee geleden. Tribune 1 van de Bosuil ging anderhalf jaar geleden dicht door een verzakte betonplaat. Om God weet welke reden is ze nog steeds niet heropend. Ondanks, wat heet, een renovatie. Troostelozer kon een voetbalavond in ieder geval niet beginnen.

Voor de eerste wedstrijd van Antwerp in de derde periode van de tweede klasse wilden we met een paar vrienden nog wel eens afzakken naar de Bosuil. Uit melancholie. En om onze vrije zaterdagavond met voetbal in te zetten. De stadionklok van de Bosuil deed het niet meer. Het scorebord ook niet. Maar na negentig minuten was het wel degelijk 1-2, dat hadden we zelf bijgehouden. Bij Dessel hadden we Stijn Huysegems herkend als een van de doelpuntenmakers. Onwezenlijk was het aanzicht van een vierende Huysegems voor de vijftig meegekomen Desselsupporters en met achter hem een lege Tribune 1.

Buiten enkele ex-spelers uit eerste klasse (Jonas De Roeck, Jannes Vansteenkiste en Frank Boeckx) hadden we geen idee wie er bij Antwerp allemaal op het veld stond. Ook de geluidsinstallatie in het stadion deed het niet meer. “Omploft, meniejr…” En ploegopstellingen werden dus ook niet voorgelezen. Geen beginriff van “Eye of the Tiger” meer. Vroeger was het één van de hoogtepunten van een avondje Bosuil. De inzet van die riff stond voor Bengaals vuur, voor een “come on!” of duizend, voor de opkomst van de spelers, voor “de hel van Deurne noord”. Maar die hel is een letterlijk vagevuur geworden. Van “den Antwerp” blijft niks meer over.

Antwerp is een zinkend schip. Stuurloos sinds de degradatie naar tweede klasse in 2004. En met supporters die cynisch achterblijven. Jaloers en afgunstig over wat er 10 kilometer verderop gebeurt op het Kiel. Beerschot kon na het faillissement overstappen op de piepkleine reddingssloep van Wilrijk en maakte een doorstart in eerste provinciale. Op het Kiel zitten de tribunes vol. Met lachende mensen. Juichend voor een club die week na week wint en wellicht voor het tweede seizoen op rij promoveert.

Zo een doorstart lijkt de enige overgebleven uitweg voor de oudste club van het land. Al was het maar voor die overheerlijke hamburgers aan tribune 1.

4090 keer gelezen