"Je moet papa niet meer verdedigen"

Lance Armstrong werd in de steek gelaten door al zijn sponsors nadat het USADA-rapport zijn dopinggebruik aan het licht bracht. Dat kostte hem ettelijke miljoenen, maar dat had hij naar eigen zeggen verwacht. Wat hem echt trof, was zijn einde als voorzitter en bestuurslid bij zijn kankerstichting Livestrong. “Dat was het meest vernederende moment. Het deed ongelooflijk veel pijn.”, zegt hij daar nu over.

Geen doodstraf

Armstrong wil opnieuw kunnen sporten in competitie: “Niet in de Tour de France, maar op mijn 50ste zou ik graag de marathon van Chicago kunnen lopen. Dat kan ik nu niet. Ik verdien een straf, maar niet de doodstraf.” Hij zegt ook spijt te hebben, maar geeft ook toe dat een groot deel daarvan spijt is omdat hij gepakt is, niet om wat hij gedaan heeft.

Excuses verschuldigd

Armstrong beseft dat hij veel mensen excuses verschuldigd is. Niet in het minst alle mensen die jaren geleden al de waarheid spraken en die hij al die tijd belachelijk heeft gemaakt en aangeklaagd. “Tyler Hamilton, Emma O’Reilly, Floyd Landis, Frankie en Betsy Andreu, Greg LeMond en ook journalist David Walsh, moet ik allemaal mijn verontschuldigingen aanbieden. Maar ook alle gewone mensen die mij geloofden en die een Livestrongbandje kochten.”

Papa niet meer verdedigen

Armstrong biechtte alles ook op tegen zijn kinderen. “Ik zei tegen Luke (oudste zoon, nvdr.): “Je moet papa niet meer verdedigen. Wat ze zeggen is waar.”” Armstrong geeft toe dat verschillende mensen op de hoogte waren van zijn dopinggebruik. Hij noemt geen namen, ook niet die van ploegleider Bruyneel, maar geeft impliciet wel toe dat zijn ex-vrouw alles wist en dat stilzwijgend goedkeurde. Van haar mocht hij bij z’n comeback in 2009 geen doping meer gebruiken. “Ik ging er toen van uit dat ik de Tour zou winnen. Net omdat het wielrennen veel properder is sinds het invoeren van het biologisch paspoort. Ik ben toen op mijn waarde geklopt.”

Geen woord over Bruyneel

Ook in het tweede deel van interview noemt Armstrong dus ook geen namen. Dat roept natuurlijk veel vragen op. Hoe kon hij zo lang zijn gang gaan? Wie was er op de hoogte van zijn dopinggebruik? Was het dopinggebruik binnen US Postal het meest verfijnde en best georganiseerde dopingprogramma in de geschiedenis van het wielrennen? Wat was de rol van ploegleider Johan Bruyneel? Hopelijk krijgen we daar de komende dagen en weken wel een antwoord op.