Lance Armstrong: woord voor woord

OPRAH WINFREY: Hier zitten we dan, in Austin, Texas. Twee dagen geleden stuurde je een sms naar het persagentschap AP: 'Ik vertelde haar dat ze overal mocht gaan waar ze wilde. Ik zal alle vragen direct, eerlijk en open beantwoorden. Dat is alles dat ik kan zeggen.'

LANCE ARMSTRONG: Dat zijn mijn woorden.

Toen we elkaar vorige week voor het eerst zagen, maakten we de afspraak dat er geen voorwaarden zouden zijn, dat er geen taboes zouden zijn.

Dat is het beste voor ons beiden.

Dat vind ik ook. Laten we beginnen met de vragen die de mensen overal ter wereld willen beantwoord zien, en voorlopig hoef ik alleen ‘ja’ of ‘nee’ te horen.

Ok.

‘Ja’ of ‘nee’, heb jij ooit verboden middelen genomen om je wielerprestaties te bevorderen?

Ja.

Was één van die middelen epo?

Ja.

Heb je ooit bloeddoping of bloedtransfusies gebruikt om beter te rijden?

Ja.

Heb je ook nog andere verboden middelen gebruikt, zoals testosteron of cortisone?

Ja.

Heb je in alle 7 Tourzeges verboden middelen of bloeddoping gebruikt?

Ja.

Is het fysiek mogelijk de Tour de France 7 keer op rij te winnen zonder die verboden middelen?

Volgens mij niet.

Wanneer heb je voor het eerst doping genomen?

Geen ja/nee-vragen meer?

Nee hoor.

In het begin van mijn carrière was er cortisone en toen begon de epo-generatie.

Wanneer was dat?

Bedoel je voor mij?

Voor jou.

Midden jaren '90.

Je hebt 13 jaar lang niet alleen alles ontkend, je deed dat ook met overgave. Waarom beken je nu wel?

Dat is een logische vraag. En ik weet niet of ik daar wel een goed antwoord op heb. Maar ik zal beginnen met te zeggen dat het te laat is. Voor de meeste mensen is het waarschijnlijk te laat en dat is mijn fout. Ik zie deze situatie als één grote leugen, die ik vaak herhaald heb. Zoals je zei, het is niet dat ik gewoon 'nee' zei en doorliep.

Je was inderdaad uitdagend.

Ja.

Je noemde andere mensen leugenaars.

Dat begrijp ik. En ik beleef dit alles al een paar jaar. De laatste 2 jaar, een jaar, 6 maanden, 3 maanden, 2 maanden... Maar ik ken de waarheid. De waarheid is niet wat andere mensen zeiden of wat ik zei. En nu is het... Dit verhaal is zo lang zo perfect geweest. En dat meen ik, door mezelf vanop afstand te bekijken. Je overwint kanker, je wint de Tour de France 7 keer, je hebt een gelukkig huwelijk, je hebt kinderen. Het is een mythisch, perfect verhaal. Maar het was niet waar.

En het was niet waar?

Het was niet waar. Op verschillende niveaus.

Was het moeilijk dat ideaalbeeld waar te maken?

Dat was onmogelijk. Ik ben iemand met tekortkomingen, dat weet ik maar al te goed. En ik kon het niet doen. En wat we nu zien...

Maar heb je dat beeld dan niet zelf mee gevormd?

Natuurlijk. Je hebt er geen idee van. En veel mensen deden eraan mee. Luister, alle fouten en schuld liggen bij mij. Maar achter dat beeld en dat verhaal zat er een momentum. En of het nu de fans of de media zijn, het begon te rollen. En ik verloor er mezelf in. Er zijn waarschijnlijk veel andere mensen die zoiets niet zouden kunnen controleren en ik kon het zeker ook niet. Ik was het gewoon om alles in mijn leven te controleren. Ik controleerde elke resultaat in mijn leven.

Dat deed je altijd al.

Ja, zeker wat sport betreft. Maar dit is het laatste wat ik zal zeggen: het verhaal is nu zo slecht en giftig. En veel ervan klopt.

Eerder zei je dat het niet mogelijk was om te winnen zonder doping.

Niet in die generatie, nee. Ik ben hier niet om over andere mensen te praten, daar is al veel over geschreven. Ik heb die cultuur niet uitgevonden maar ik heb ook niet geprobeerd om die cultuur te stoppen. Dat is mijn fout, daar moet ik me schuldig over voelen. Het wielrennen moet er nu de prijs voor betalen en daar heb ik spijt van. Ik had geen toegang tot iets wat anderen ook niet tot hun beschikking hadden.

Ik wil je iets voorlezen: het Amerikaanse anti-dopingagentschap USADA schreef een rapport van 164 bladzijden. De CEO, Travis Tygart, zei dat jij en het US Postal-wielerteam – en dit zijn zijn woorden - het meest gesofisticeerde, geprofessionaliseerde en succesvolle dopingprogramma hadden die de sport ooit had gezien. Klopt dat?

Nee. Ik denk dat hij zelfs zei dat 'alle sporten ooit hebben gezien'. Dat was het niet. Het was zeker professioneel en het was zeker slim, zo kan je het noemen. Maar het was erg conservatief, erg risicoschuw, erg bewust van wat er belangrijk was: de wedstrijd winnen, dat telde voor mij. Maar om te zeggen dat dat programma groter was dan het Oost-Duitse dopingprogramma in de jaren '80? De jaren '70 en '80? Dat is niet waar.

Dus je zegt dat jij geen toegang had tot dingen die anderen ook niet konden krijgen?

Absoluut niet.

Wat was de cultuur? Kan je de cultuur aan ons uitleggen?

Het is moeilijk om dat te doen. Nogmaals, ik wil niemand anders beschuldigen of over andere mensen spreken. Ik maakte mijn beslissingen, het zijn mijn vergissingen en ik zit hier vandaag om ze te toe te geven en te zeggen dat ik er spijt van heb. De cultuur was wat ze was.

Deed iedereen het? Dat is wat wij hoorden.

Dat is niet aan mij om dat te zeggen. Ik kende niet iedereen, ik leefde en trainde niet met iedereen, ik reed niet met iedereen. Dat kan ik niet zeggen. Er zullen mensen zijn die dat zeggen. Er zullen mensen zijn die zeggen: 'Ok, er zijn 200 kerels in de Tour en daarvan zijn er 5 die het niet deden. En zij zijn de helden.' En dat klopt.

Wat dacht je van die kerels - nu noem je hen helden - maar wat vond je van hen toen je zelf koerste? Zij die proper reden, dacht je dat het sukkels waren?

Nee, dat deed ik niet. En het idee dat iemand geforceerd, of onder druk gezet of aangemoedigd werd, is niet waar. Ik ben gestopt met mensen leugenaars te noemen, maar als je me vraagt of iets waar is of niet, zal ik daar ook zo op antwoorden. En dat is niét waar.

(FILMPJE WAARIN USADA-CEO TYGART EN EX-PLOEGMAAT TYLER HAMILTON ARMSTRONG BESCHULDIGEN)

Hoe kon je het doen? Je sprak over de cultuur en er zijn allerlei verhalen die je hier ging bekennen, je zou die met mij bespreken maar niet alles vertellen. We hadden afgesproken dat er geen taboes zouden zijn. Hoe werd het gedaan? Je zei dat het slim was maar dat niet het meest gesofisticeerde systeem ooit was. Wat we allemaal hoorden, de motard die epo leverde...

Dat was waar.

Nam je bloeddoping in de 11e etappe van de Tour van 2000? Stoppen in een hotel, zoals Tyler Hamilton zei?

Ik ben in de war als het over etappes gaat, maar ja, dat was het.

In het midden van de Tour. Tyler Hamilton zei ook dat jullie soms allemaal epo inspoten in een wagen of een tent terwijl de fans gewoon buiten stonden. Dat jullie de naalden in blikjes Cola dumpten. Was dat waar?

Ik heb Tylers boek niet gelezen. Ik herinner me dat niet meteen maar ik ga zeker niet zeggen dat het een leugen is, dat het niet waar is.

Vertel me dan hoe het ging. Waren er mensen die pillen leverden en was er bloed in geheime ijskasten? Hoe werkte het?

Oei, we gaan veel tijd nodig hebben. Het was heel eenvoudig: we hadden middelen die ik, bij gebrek aan een beter woord, 'zuurstof bevorderende drugs' zal noemen. Die waren enorm bevorderlijk bij prestatie- of uithoudingssporten, of het nu lopen of wielrennen of wat dan ook was. En dat was alles wat je nodig had. En mijn cocktail, als ik het zo kan noemen, was epo - maar niet veel -, transfusies en testosteron. En op een vreemde manier praatte ik dat allemaal goed, met mijn geschiedenis van zaadbalkanker en het verliezen van... Dus dacht ik: ik zal wel wat tekort komen.

Dus je kon de testosteron goedpraten?

Wel...

Kon je de bloedtransfusies ook op één of andere manier goedpraten? Want het is tenslotte je eigen bloed dat ze eruit halen, bewaren en opnieuw inspuiten.

Nee, er is geen geldige reden.

Had je schrik om betrapt te worden?

Nee. Dopingtests zijn veranderd, ze zijn geëvolueerd. Vroeger testten ze bij wedstrijden. Ze kwamen niet naar je huis, ze kwamen niet naar je trainingen, ze testten je bij de wedstrijd. Dat is erg veranderd, nu ligt de nadruk - terecht - op testen buiten de competitie.

In ‘99 was er zelfs geen test voor epo.

En er werd niet buiten competitie getest. Theoretisch was dat misschien wel mogelijk, maar ze kwamen nooit. Voor het grootste deel van mijn carrière waren er niet zo veel. Dus zijn er 2 dingen veranderd:..

Waren er niet zo veel van wat?

Controles buiten competitie.

Ok.

Dus word je niet betrapt. Want je bent clean bij de wedstrijd. Zuiver.

Is het gewoon een kwestie van jezelf voldoende tijd geven om het door je lichaam te laten gaan?

Ja, het is gewoon een kwestie van planning.

Planning?

Ik weet dat het raar klinkt. Maar er zijn dus 2 dingen veranderd: de verschuiving naar controle buiten competitie en het biologisch paspoort. Dat werkt echt. Ik ben geen fan of verdediger van de UCI, maar zij introduceerden wel het biologisch paspoort.

(FILMPJE WAARIN ARMSTRONG OP BASIS VAN DAT BIOLOGISCH PASPOORT BESCHULDIGD WORDT VAN BLOEDDOPING.)

Dat is het enige in dat hele rapport dat me echt ergerde. Ok, uiteraard ergerde het hele rapport me. Maar de beschuldiging en het vermeende bewijs dat zij daarvoor gaven, dat ik me dopeerde na mijn comeback, is niet waar. De laatste keer dat ik over de schreef ging, over die lijn, was in 2005.

Toen je dus derde werd in 2009 gebruikte je geen doping?

Nee en nogmaals: het biologisch paspoort was er toen al en het was...

Geldt dat ook voor bloedtransfusies?

Absoluut.

Dus toen deed je geen bloedtransfusies meer?

Absoluut niet.

En in 2009 en 2010 deed je op geen enkele manier nog aan doping of transfusies?

Absoluut. In 2009 en 2010, de 2 jaren dat ik de Tour reed. Absoluut niet!

Dus 2005 was de laatste keer?

Absoluut. Dat klopt.

(FILMPJE WAARIN USADA ARMSTRONG ERVAN BESCHULDIGT DE DOPINGCULTUUR IN ZIJN PLOEG TE BEPALEN.)

Was jij de baas?

Ik was de toprenner, ik was de leider van de ploeg. Maar ik was niet de manager, de algemeen directeur, de ploegbaas.

Maar als iemand iets deed dat niet naar jouw zin was, kon je hem dan laten ontslaan?

Het hangt er van af wat ze deden. Als je me vraagt of ik iemand ontslagen heb omdat ze zich niet wilden doperen? Absoluut niet. Kon ik dat? Natuurlijk kon ik dat, maar ik heb het nooit gedaan. Ik was de leider van het team en de leider van een team moet een voorbeeld zijn. Er was nooit een direct bevel zoals 'dit moet je doen als je de Tour wil rijden, als je het team wil halen.' Dat gebeurde nooit. Het was een competitieve tijd, maar we waren allemaal volwassen mensen, we hebben allemaal onze eigen keuzes gemaakt. Maar er waren mensen die ervoor kozen om het niet te doen.

Eén van je voormalige ploegmaats, Christian Vande Velde, zei tegen USADA dat jij ermee dreigde hem uit de ploeg te zetten als hij niet 'rechtstond en zich plooide naar het dopingprogramma.'

Dat is niet waar. Er waren verwachtingen, we verwachtten van mensen dat ze fit waren, sterk waren en dat ze presteerden. Maar ik heb zeker niet... En nogmaals, ik weet dat ik op dit moment niet de meest geloofwaardige persoon ter wereld ben, dat snap ik. Maar dat heb ik niet gedaan.

Als je zegt dat er verwachtingen waren, konden sommige mensen dat zien als 'je doet dit, of je zit niet in de selectie'?

Euh...

Want jij bent Lance Armstrong.

Dat zei ik eerder ook al…

En als jij iets zegt...

Maar zelfs als ik het niet zeg maar het doe, en ik ben de leider van het team, dan geef ik een voorbeeld. Dus dat is een probleem.

Kan je begrijpen hoe hij, of iemand anders, aanvoelt dat als jij iets doet en jullie winnen en hij doet het niet, dan zit hij niet in het team.

Dat kan ik begrijpen. Maar ik kan ook begrijpen dat er een verschil is tussen dat en zeggen 'je moét dit doen als je de Tour wil rijden of in het team wil blijven'. Er is een groot verschil. Maar geen van beiden zijn goed.

Doen we nu niet aan muggenzifterij? Er is maar een heel klein verschil tussen 'je moet iets doen' en 'we verwachten dat je iets doet want je wilt toch winnen?'

Ik weet het niet. Ik zie één van de twee als echte druk, een bevel. En dat was er niet.

Maar je geeft toch toe dat jij dé Lance Armstrong bent?

Dat neem ik op mij.

De kapitein…

De leider van het team. De man waar mijn ploegmaats naar opkeken.

Inderdaad.

Ja, hoor. En dat aanvaard ik, 100 %.

Betekent dat dat je begrijpt dat hij kan denken dat hij het team niet zou halen?

Inderdaad.

Ok. Tenslotte...

Maar nu ik dat gezegd heb… Ik wil hier niet over doorbomen, maar als mensen naar andere teams gaan... Christian, ik geef veel om Christian, hij is een goeie kerel. Maar als je naar een andere ploeg gaat en daar hetzelfde gedrag vertoont… Ik zat niet in dié teams.

Met hetzelfde gedrag bedoel je doping gebruiken?

Inderdaad.

Was je een bullebak?

Ja. Ja, ik was een bullebak.

Op welke manier.

Ik was een bullebak omdat ik het verhaal probeerde te controleren. Als ik niet akkoord was met wat iemand zei, noemde ik hem een leugenaar. Om welke reden dan ook. Of ik het zag als ontrouw of een vriend die je verraadt, wat dan ook. Ik probeerde het verhaal te controleren door te zeggen 'dat is een leugen, het zijn leugenaars'.

Is dat jouw natuur, om in de aanval te gaan als iemand iets zegt dat je niet bevalt?

Mijn hele leven, mijn hele leven.

Dus dat deed je ook toen je 10, 12 of 14 jaar was?

Het is interessant: ik groeide op, zoals de meeste mensen weten… We groeiden op als vechters. Mijn moeder was nog jong toen ze me kreeg. We voelden altijd, misschien was het niet de werkelijkheid, maar we voelden altijd alsof we met onze rug tegen de muur stonden. Ik was altijd een vechter. Mijn moeder was een vechter en is dat nog altijd. Voordat er kanker was vastgesteld, was ik competitief maar niet fel. En op een vreemde manier veranderde dat proces me in iemand die echt op alle mogelijke manieren wou winnen. Toen ik de diagnose kreeg en behandeld werd, zei ik: ‘Ik zal alles doen wat moet om te overleven’. En dat is goed. Ik nam die houding, die meedogenloosheid, die onvermurwbaarheid en die wil om te winnen tegen elke prijs mee naar het wielrennen. Want, eerlijk gezegd, dat volgde bijna meteen op. En dat is niet goed.

Maar je nam daarvoor ook al doping, verboden middelen.

Juist. Maar daarvoor was ik nog geen bullebak.

Wat maakte je dan wel een bullebak?

Dat verhaal willen volhouden en de waarheid willen verbergen. Dit is de tweede keer in mijn leven dat ik het resultaat niet kan controleren.

De eerste keer was je kanker?

De eerste keer was de ziekte. Het vreemde toen ik 7 keer de Tour won, is dat ik het op voorhand wist. Ik wist dat ik zou winnen.

Hoe belangrijk was winnen voor jou? Zou je alles doen om te winnen?

Eigenlijk wel, winnen was belangrijk. Ik win nog altijd graag, maar kijk er nu wel een beetje anders tegenaan.

Je zei: 'We hadden één doel, één ambitie, en dat was om de grootste wielerwedstrijd van de wereld te winnen. En niet één keer, maar te blijven winnen.' En blijven winnen, betekende verboden substanties nemen.

Ja, maar - en ik weet niet of dit een aanvaardbaar antwoord is – het was als: ‘we moeten lucht in onze banden hebben’ of: ‘we moeten water in onze drinkbussen hebben’. Dat was in mijn optiek een deel van de job.

Zeg je nu dat het zo algemeen aanvaard was?

Nogmaals, ik denk het wel. Het is aan anderen om daarover te getuigen, ik wil niemand beschuldigen. Het is geen excuus voor mezelf, maar zo zag ik het en ik maakte die beslissingen.

Zeg je nu dat je niet verwachtte of eiste van andere toprenners, je helpers, dat ze zich dopeerden om dat ploegdoel te bereiken?

Absoluut niet.

Je deed dat niet?

Absoluut niet!

Je bood het hen nooit aan, je zei nooit dat ze dokter Ferrari zouden moeten bezoeken?

Het is moeilijk om over sommige dingen te praten zonder namen te noemen, maar er zijn mensen in dit verhaal die goede mensen zijn. We hebben allemaal vergissingen begaan. Die mensen zijn geen monsters, ze zijn niet slecht of kwaadaardig. Ik zag Michele Ferrari als een goed mens en een slimme man. En dat doe ik nog steeds.

(FILMPJE WAARIN ARMSTRONG ERVAN BESCHULDIGD WORDT FERRARI TE BETALEN VOOR DOPINGPROGRAMMA)

Zou je vandaag hetzelfde antwoord geven?

Neen. Maar mijn antwoorden op veel van die vragen zouden vandaag anders zijn.

Zou je zeggen dat Ferrari de leider en het brein was achter het dopingprogramma van de ploeg?

Neen.

Misschien is dat niet de juiste beschrijving. Hoe zou jij zijn invloed in de ploeg omschrijven?

Ik voel me er niet goed bij om over andere mensen te praten. Het doet allemaal de ronde.

Onderzoeksjournalist David Walsh schreef dat je samenwerking met Ferrari je meteen meer verdacht maakte. Nu je er op terugkijkt, zou je het roekeloos noemen met hem in zee te gaan?

Vanuit het publieke perspectief, natuurlijk ja. Maar er zijn genoeg andere roekeloze dingen geweest. Eigenlijk is dat een goede manier om die periode van mijn leven te omschrijven.

Als roekeloos? Laat ons daarover praten. Wat was er met jou aan de hand? We weten allebei dat roem dingen kan uitvergroten. Als je dus een eikel bent, ben je opeens een grote eikel, als je een goeddoener bent, ben je opeens een groot goeddoener. Wat was er met jou in die periode aan de hand, wat deed de roem met je?

Ik weet niet of je die twee woorden lukraak koos, 'eikel' en 'goeddoener'. Ik was beide en de mensen zagen beide. En nu zie je natuurlijk meer van de eikel dan van de activist, de goeddoener, de filantropist, de leider van de stichting. Ik heb mijn tekortkomingen, grote tekortkomingen. Ik denk dat we allemaal onze tekortkomingen hebben. En als het vergrootglas al groot was, maakte ik het nog veel groter door mijn daden, door mijn woorden, door mijn houding en door mijn volharding. Ik betaal er nu een prijs voor en dat is goed. Ik verdien dit, ik kijk niet rond en zeg niet: 'Oprah, ik word hier genaaid.' Waren er dagen waarop ik dat zei? Absoluut. Maar die dagen worden zeldzamer en zeldzamer en met steeds grotere tussenpozen. Luister, ik verdien het.

Waarom wilde je alles riskeren?

Ik denk dan aan mijn meedogenloze verlangen om te winnen. Winnen tegen elke prijs, echt waar. Dat heeft me goed gediend op de fiets, het heeft me goed gediend tijdens mijn ziekte. Maar de hoogtes die het bereikt heeft, voor welke reden dan ook, is een karaktergebrek. En dan die volharding, die houding, die arrogantie. Die kan je niet ontkennen. Als je naar die video kijkt… Dat is een arrogante persoon. Ik kijk daarnaar en denk: kijk naar die kerel, kijk naar die arrogante lul. Dat zeg ik vandaag. En dat is niet goed.

(FILMPJE MET DE OVERWINNINGSSPEECH NA ZIJN ZEVENDE TOURZEGE)

Dit filmpje kan ik niet rijmen met wat je nu denkt. Wat wilde je daarmee bereiken?

Ik heb een paar vergissingen begaan in mijn leven, dat is zeker. En dit is er zeker één. Ik denk er niet vaak aan terug maar nu ik dit zie, was dat een vergissing.

Viseerde je specifiek de mensen die je tegenwerkten, die je een leugenaar noemden? Waarom zei je dat?

Ik weet het niet. Weet je, het is interessant. Dat was de eerste keer - misschien deden ze het al eens lang geleden - maar dat was het eerste jaar dat ze de microfoon aan de Tourwinnaar gaven. Ik hoorde het maar net op voorhand en dacht: ‘wat ga ik hier in godsnaam zeggen?' Dus ik had geen tijd om bewust mensen te confronteren. Het kwam er gewoon uit. Als ik er nu naar kijk, klinkt het gewoon... belachelijk. Dat snap ik.

Als je hiernaar kijkt, voel je je dan beschaamd, vernederd? Hoe voel je je hierbij?

Ik ben zeker beschaamd. Dat was de laatste keer dat ik de Tour reed. Dat was mijn laatste dag, ik ben meteen daarna gestopt. En ik dacht: ‘Is dit dan wat je achterlaat? Je kan er toch met iets beter uitgaan, Lance!’ Dat was zwak.

Kwam er geluk bij kijken, bij het winnen? Kwam er geluk kijken bij zeges terwijl je wist dat je verboden middelen nam?

Er was meer sprake van geluk in het proces, in de opbouw, in de voorbereiding. Het winnen leek vanzelfsprekend. Voor mij was het: ‘we pompen onze banden op, we vullen onze drinkbussen, en, o ja: dát gaat ook gebeuren’. Dat was alles.

Was het belangrijk voor jou? Voelde het verkeerd aan?

Op dat moment? Nee.

Het voelde zelfs niet verkeerd aan?

Nee. Angstaanjagend.

Voelde je je er slecht bij?

Nee, dat is nog angstaanjagender.

Voelde het aan als valsspelen?

Neen. Het meest angstaanjagend.

Je vond niet dat je valsspeelde toen je verboden middelen nam?

Op dat moment niet. Ik bleef maar horen: je speelt vals, je speelt vals, je bent een valsspeler. En ik zocht de definitie van valsspelen op. De definitie van valsspelen is: een voordeel op een rivaal of tegenstander hebben, dat zij niet hebben. Zo deed ik het niet. Ik zag het als een eerlijk speelveld.

Maar je wist dat je aan een hogere standaard werd gehouden, jij bent Lance Armstrong.

Ik wist dat. Maar natuurlijk, achteraf bekeken weet ik het duizend keer beter nu. Ik wist toen niet wat ik had. Kijk naar de gevolgen.

Wat bedoel je met 'ik wist het toen niet'. Ik denk niet dat mensen dat zullen begrijpen.

Ik begreep de gevolgen niet die het had voor veel mensen. Nu zien we het, want dat is waarom…

Dat gaan veel mensen niet geloven. We hebben elkaar een week geleden ontmoet en toen zei jij: ‘ik realiseerde me niet dat dit zo groot was’. Hoe kan je dat niet weten?

Maar ik was zo, ik ben zo...

Hoe kon je dat niet weten? Presidenten bellen je, je gaat uit met rocksterren, mensen aanbidden je overal.

Jij stelt me de vraag. Ik zeg dat ik het niet wist. En dat deed ik niet. Maar het belangrijkste is dat ik het nu begin te begrijpen. En ik begrijp het niet enkel omdat ik video's terugzie en wij erover praten, maar ik zie de woede bij de mensen.

Woede en ontgoocheling.

En verraad. Het zit er allemaal in. Dat zijn allemaal mensen die me steunden, die in me geloofden, die geloofden wat ik zei. Zij hebben alle recht om zich verraden te voelen, dat is mijn schuld. En ik zal de rest van mijn leven... Sommige mensen zijn we voor altijd kwijt, maar ik zal de rest van mijn leven dat vertrouwen proberen terug te winnen en me verontschuldigen. Voor de rest van mijn leven.

Toen je zei dat je niet wist hoe groot het was… Toen je er middenin zat, hoe voelde het toen aan?

Het was gemakkelijk. Ik zat in de zone, zoals atleten. Het was niet de perfecte wereld, het was niet de gelukkigste periode in mijn leven. Ik kan je in alle eerlijkheid vertellen dat ik vandaag gelukkiger ben dan ik toen was, daar zijn allerlei redenen voor.

Zelfs met wat er zich nu allemaal afspeelt?

Ik zei dat ik vandaag gelukkiger ben. Niet gisteren.

(FILMPJE WAARIN TRAVIS TYGART ARMSTRONG ERVAN BESCHULDIGT IN 1999 POSITIEF TE HEBBEN GETEST.)

Je hebt bij herhaling gezegd dat je nooit bent betrapt een dopingtest. Heb je daar vandaag een ander antwoord op?

Nee, ik ben ook nooit betrapt. Er zijn wat dingen achteraf getest en daar ben ik betrapt. Maar de honderden en honderden tests die ze hebben afgenomen, ben ik doorgekomen omdat er niets in mijn systeem zat.

(FILMPJE WAARIN TYLER HAMILTON EN FLOYD LANDIS ARMSTRONG ERVAN BESCHULDIGEN EEN POSITIEVE TEST IN DE RONDE VAN ZWITSERLAND VAN 2001 TE HEBBEN DOEN VERDWIJNEN.)

Ik ga je nogmaals zeggen wat waar is en wat niet. Dit verhaal is niet waar. Er was geen positieve test, er was geen omkoping van het labo, er was geen geheime vergadering met de labdirecteur.

De UCI heeft die test niet doen verdwijnen?

Nee. Ik ben geen fan van de UCI, maar dat is niet gebeurd.

Niet gebeurd?

Absoluut niet.

Je gaf een donatie aan de UCI en helaas...

...vielen die twee samen.

Ja. Je deed een donatie en zei dat je er het anti-dopingprogramma mee wilde helpen. Dat was duidelijk niet de reden, waarom dan wel?

Omdat ze me er om vroegen. Er was geen deal. Het is onmogelijk om dit te beantwoorden op een manier die iemand gelooft. Het was geen uitwisseling in ruil voor een doofpotoperatie. Nogmaals, ik ben geen fan van de UCI, ik heb alle reden om hier te zitten en te zeggen: 'ja, het klopt. Ze zijn allemaal oneerlijk.' Zijn er dingen die verdacht waren? Ja, maar dit was er niet één van. Ze belden me en zeiden dat ze niet al te veel geld hadden. Ik was met pensioen en ik had geld. Toen ze vroegen of ik een donatie wilde overwegen, zei ik: natuurlijk.

Je betaalde de UCI dus niet om sommige testen van jou te negeren?

Nee. En de enige die er echt is, zou die uit de Ronde van Zwitserland van 2001 zijn. Er was later wel het retroactieve gedoe dat toen een groot verhaal was.

(FILMPJE WAARIN ARMSTRONG ERVAN BESCHULDIGD WORDT EEN VOORSCHRIFT VOOR CORTICOSTEROÏDEN TE HEBBEN LATEN ANTIDATEREN NA EEN POSITIEVE TEST IN DE TOUR VAN 1999.)

Het verhaal dat Emma O'Reilly vertelt over de cortisone en het geantidateerde voorschrift? Was dat waar?

Dat is waar.

Wat wil je zeggen over Emma O'Reilly?

Zij is één van die mensen bij wie ik me moet verontschuldigen. Zij is één van de mensen die omver zijn gereden, die zijn gepest.

Je hebt haar zelfs gerechtelijk vervolgd.

Om eerlijk te zijn, Oprah, we hebben zo veel mensen vervolgd dat ik zelfs niet meer weet… Het zou goed kunnen. Maar ik heb een hand naar haar uitgestoken en heb geprobeerd die fouten zelf al recht te zetten.

Dat snap ik niet. Toen mensen als David Walsh, de Sunday Times, Emme O'Reilly, Betsy Andreu en vele anderen dingen zeiden, viel jij hen aan. Je klaagt mensen aan terwijl je weet dat ze de waarheid vertellen. Waarom doe je dat?

Het is een grote tekortkoming. Ik was iemand die verwachtte altijd zijn zin te krijgen en elke uitkomst te controleren. Dat is onvergeeflijk. En als er mensen zijn die dit horen en me nooit zullen vergeven, dan snap ik dat. Echt waar. En ik ben met dat proces begonnen, dit is allemaal een proces voor mij. Eén van de stappen van dat proces is rechtstreeks met die mensen te spreken. En gewoon tegen hen te zeggen: ‘Het spijt me. Ik zat fout, jij had gelijk’.

(FILMPJE WAARIN BETSY ANDREU VERTELT OVER HAAR AANVARINGEN MET ARMSTRONG.)

Heb je Betsy Andreu gebeld?

Ja.

Nam ze de telefoon op?

Ja.

Zei Betsy de waarheid over het incident in het hospitaal in Indiana, toen ze je hoorde bekennen in ‘96?

Daar ga ik niet op in. Daar spreek ik niet over.

Loog Betsy?

Daar ga ik niet op in. Zij heeft mij gevraagd en ik heb haar gevraagd niet te spreken over de details van het gesprek, het was een vertrouwelijk en persoonlijk gesprek. Het duurde 40 minuten. Ik sprak ook met Frankie.

Komen jullie weer overeen? Hebben jullie vrede gesloten?

Nee. Ze zijn te zwaar gekwetst. En een gesprek van 40 minuten is niet genoeg.

Je hebt haar bij herhaling gek genoemd en nog verschillende andere lelijke dingen.

Dat moet ik verduidelijken. Ik heb haar gek genoemd.

Dat deed je.

Dat deed ik.

Als je kon teruggaan en kijken naar alle dingen die je in de loop der jaren hebt gezegd over Betsy...

Dat weet ik. Ik denk dat ze het goed zou vinden als ik dit zeg, dus doe ik het ook: 'Ik noemde je gek, ik noemde je een bitch, ik noemde je al die dingen, maar ik noemde je nooit dik.'

Dat was één van de dingen die zij zei...

Zij dacht dat ik haar een 'dikke, gekke bitch noemde en ik zei: ik heb je nooit dik genoemd.

Dat vind ik interessant. Als iemand je beschuldigt en 3 dingen zegt die waar zijn en één dat niet klopt, trek jij dan de conclusie dat alles fout is?

Dat is het.

Zo werk jij?

Drie tegen één zou niet accuraat zijn: dat is een score.

Ok…

Als iemand 10 dingen zei en 2 ervan klopten en 8 niet, dan vond ik dat ik alle recht had om achter die persoon te gaan. Maar als één van die dingen is dat Lance Armstrong zich dopeerde in de Ronde van Frankrijk, dan winnen ze. Daar kan ik niet tegenin gaan.

Wel, zij zei dat. Ze zei dat en toch ging jij achter haar aan. Al die jaren.

Dat deed ik.

Je noemde Emma O'Reilly 'een hoer'. Hoe voel je je daar vandaag bij?

Niet goed…

Wilde je haar vernederen? Wilde je haar het zwijgen opleggen?

Nee, dat wilde ik niet. Ik was gewoon in de aanval, Oprah. Als je territorium wordt bedreigd, als je team wordt bedreigd, je reputatie wordt bedreigd, dan ga ik in de aanval.

(FILMPJE WAARIN FLOYD LANDIS DOPINGGEBRUIK BEKENT EN BEWEERT DAT LANCE ARMSTRONG HETZELFDE DEED.)

Volgens veel mensen was de beslissing van Floyd Landis om te bekennen, het keerpunt.

Daar ben ik het mee eens. Ik ga misschien iets verder terug, naar mijn comeback. De comeback viel niet zo goed bij Floyd en die hele periode begon... dit.

Weet je nog waar je was toen je hoorde dat Floyd, je voormalige ploegmaat en protegé, ging praten?

Ik zat in een hotelkamer tijdens de Ronde van Californië. Eigenlijk had Floyd me tekstberichtjes gestuurd, waarin stond: 'Ik heb alles opgenomen, ik heb alles op video gezet en ik ga het op YouTube plaatsen.' Ik bleef die berichtjes krijgen en uiteindelijk zei ik: ‘kerel, doe wat je moet doen. Maar laat me met rust’. Hij heeft uiteindelijk niet voor YouTube gekozen, hij is naar de Wall Street Journal gestapt met zijn verhaal.

Heb je hem tegengesproken?

Ik heb Floyd tegengesproken toen hij ermee naar buiten kwam. Tot op dat moment heb ik hem eigenlijk gesteund: ik heb hem gesteund toen hij positief testte, ik heb hem gesteund toen hij voor de rechtbank kwam, ik heb hem zelfs erna nog gesteund.

Heb je hem tegengewerkt nadat hij zijn Tourzege kwijtspeelde?

Nee.

Je hebt hem niet weggestuurd?

We hebben hem geen plek in de ploeg gegeven, waar hij om vroeg. Maar dat is niet noodzakelijkerwijs alleen mijn beslissing. Als dat wegsturen is, ja... Ik probeerde hem in - tussen aanhalingstekens - mijn team te houden. Natuurlijk deed ik dat, want ik wist wat anderen niet wisten.

Hij wist dingen die anderen niet wisten.

Inderdaad. Maar om te zeggen dat ik hem gemeden heb, of heb buitengezet. Nee, zo zag ik het niet. Maar hij zag het duidelijk wel zo. Maar ik denk dat hij ook voelde dat de sport hem niet opnieuw wilde aanvaarden.

Dus dat was een keerpunt, net zoals je comeback. Betreur je nu je comeback?

Ja. We zouden hier niet zitten als ik niet was teruggekeerd.

(FILMPJE OVER ZIJN LAATSTE TWEE TOURDEELNAMES.)

Je was ermee weggekomen?

Dat is onmogelijk te zeggen. De kans was waarschijnlijk veel groter. Maar ik ben er dus niet mee weggekomen.

Wist je niet altijd dat deze dag eraan zou komen? De fysica zegt: actie is reactie. Dacht je niet dat je ooit betrapt zou worden? Zeker met zoveel mensen die het wisten.

Ik ging er altijd van uit dat de verhalen lang zouden blijven bestaan. Dit is geen kwestie van nieuwsverhalen, of interviews. Daarom zitten we hier niet. We zitten hier omdat er 2 jaar een federaal crimineel onderzoek is gevoerd, waarin atleten en alle betrokkenen werden opgeroepen door een man met een badge en een pistool. De gevolgen werden serieus.

(FILMPJE OVER HET STOPGEZETTE ONDERZOEK DOOR DE AMERIKAANSE JUSTITI EN HET HERNIEUWDE ONDERZOEK DOOR USADA.)

En toen begon USADA, opnieuw met… Niet met dezelfde, maar een soortgelijke druk. Mensen kregen deals aangeboden, goed, zo werkt het. En daarom is het uitgekomen. Ik ging ervan uit dat de verhalen en de beschuldigingen eeuwig zouden blijven duren.

Toen het Amerikaanse gerecht de zaak liet vallen, en ik moet je dit vragen. Had jij daarin enige invloed?

Nee, geen enkele invloed. Zoiets is erg moeilijk te beïnvloeden.

Maar ik moet het vragen.

Ok.

Toen ze de zaak lieten vallen, dacht je toen: eindelijk afgelopen, gewonnen spel?

Gewonnen spel is moeilijk te definiëren... Maar ik dacht wel dat ik uit de problemen was.

Geen wolven meer voor de deur.

En dat zijn serieuze wolven...

(FILMPJE OVER DE BETROKKENHEID VAN GEORGE HINCAPIE IN HET LANGE DOPINGGEBRUIK VAN ARMSTRONG.)

Wat was je reactie toen je vernam dat het USADA de zaak zou voortzetten en een eigen onderzoek zou voeren?

Dat is een goede vraag. Mijn reactie was dezelfde als altijd: ze komen in mijn territorium, ik ga terugvechten. Oprah, ik zou er alles voor doen, alles... om terug te kunnen gaan naar die dag.

Waarom?

Omdat ik dan niet zou terugvechten, ik zou ze niet aanklagen, ik zou luisteren. Er zijn een aantal dingen die ik eerst zou doen. Ik zou zeggen: mensen, het klopt, ik kan niet ontkennen dat ik anders word behandeld dan andere mensen, maar dat is ok. Ik was groter, ik won meer wedstrijden, enzovoort. Maar ik werd anders behandeld.

Hoe werd je anders behandeld?

Ik werd anders behandeld in die zin dat ik niet op hetzelfde moment werd benaderd als de andere renners. En er zijn veel renners benaderd.

Hoezo benaderd?

Ze werden gevraagd te komen praten over de cultuur binnen het wielrennen, wat ze wel of niet gedaan hadden en in hoeverre ze zouden gestraft worden. Ze verzamelden alle aanklachten, alle verklaringen en alle bewijs.

26 mensen getuigden, waaronder 11 voormalige ploeggenoten.

En toen kwamen ze naar mij en zeiden ze: ‘wat ga je doen?’ Als ik kon teruggaan naar dat moment, zou ik zeggen: ‘mannen, geef me 3 dagen’. Nogmaals, achteraf bekeken, ik wilde dat ik het kon doen, maar het kan niet. Ik zou wat mensen bellen. Laat me mijn familie bellen, laat me mijn moeder bellen, laat me mijn sponsors bellen, laat me mijn stichting bellen en laat me hen vertellen wat ik ga doen. En dan kom ik met jullie mee. Ik wilde dat ik dat kon doen, maar dat kan ik niet.

Je kan het niet ongedaan maken, maar zal je in de toekomst samenwerken met USADA om de wielersport schoon te maken?

Ik hou van wielrennen. Echt waar. Ik zeg dat terwijl ik weet dat ik klink als iemand die de mensen beschouwen als een man die de sport met weinig respect heeft behandeld, het evenement, de sport, het geel, de trui. Dat heb ik gedaan.

Je hebt je macht misbruikt.

Ja. En ik heb de regels niet... Los van wat iedereen zegt over mijn generatie, het was mijn keuze. Maar als we kunnen - en ik sta zeker niet op een moreel platform, het is zeker aan mij om te zeggen: ‘komaan, we gaan de wielersport opkuisen’ - maar als er een poging werd gedaan, een soort van Waarheid- en Verzoeningscommissie opgericht... Ik kan daar niet toe oproepen, ik heb geen krediet meer. Maar als ze zoiets doen en ik word uitgenodigd, dan ben ik de eerste man die komt praten.

Toen je hoorde dat George Hincapie was opgeroepen en had getuigd, voelde dat aan als de laatste dominosteen die viel?

Mijn lot was bezegeld. Ik denk dat de mensen die me steunden en waar ik van uitging dat ze me al verlaten hadden, iedereen alles hadden kunnen horen vertellen. Maar als George het niet zei, zouden ze aan mijn zijde blijven staan. En ik neem George niets kwalijk, er werd veel druk uitgeoefend. George is de meest geloofwaardige stem in dit hele debat. Hij heeft de 7 Tours met me gereden, ik ken hem van toen ik 16 was, we hebben zo goed als samengewoond, we trainden elke dag samen. En voor alle duidelijkheid: we zijn nog altijd goede vrienden, we spreken elkaar nog wekelijks. Ik neem George Hincapie helemaal niets kwalijk, maar George kent dit verhaal beter dan wie ook.