Blog: onze reporter in de bar met Kerry

Robin Ramaekers is journalist voor de buitenlandredactie van VTM NIEUWS. Hij volgt de gesprekken over het nucleaire programma van Iran in het Zwitserse Lausanne. 

Weinig nieuws hier in Lausanne. Ook vandaag 1 april, ruim 15 uur na het verstrijken van de officiële deadline. Terwijl de Iraanse en Russische delegaties vlotjes communiceren dat een algemeen akkoord kant en klaar is, laten de Amerikanen weinig tot niets meer van zich horen. Het zegt veel over het moeilijke evenwicht tussen wat een akkoord mag heten en wat niet.

Diplomatiek armworstelen

Het hangt nogal nauw samen met door wiens bril je kijkt. Voor de Iraniërs is de buit eigenlijk al binnen. Zij laten uitschijnen dat er wat hen betreft geen probleem is. Het thuispubliek in Iran is overwegend enthousiast. Er wordt met Iran gepraat. De sancties zouden eindelijk kunnen worden opgeheven. Hun recht op nucleaire energie blijft overeind. En hoeveel ze nu precies gaan moeten prijs geven, dat zijn puntjes en komma's die later nog kunnen worden besproken.

Iran heeft tijd, nothing to lose! Voor de Amerikanen ziet er het heel anders uit. Hun achterban heeft grote twijfels. Wie kan die Iraniërs vertrouwen? Wie zegt dat ze zich houden aan hun woord. Kortom: hoe hard kan het worden hard gemaakt dat de afspraken klaar en duidelijk zijn? "Geen mogelijkheid om binnen het jaar een kernwapen te ontwikkelen", daar moet het minimaal op neer komen voor de Amerikaanse delegatie. En snel, want de Republikeinse vleugel van het Congres staat klaar om het laken naar zich toe te trekken, en een eind te maken aan het Iraanse toenaderingsverhaal van president Obama.

Het streefdoel van Iran en de VS lijkt van ver hetzelfde: een historisch akkoord waar beide kampen mee naar huis kunnen, maar de primaire belangen liggen ver uiteen. En zo gaat het nu al achttien maanden. De vermoeidheid slaat toe. Het diplomatieke armworstelen wordt tot een kunstvorm geperfectioneerd. De onderhandelingstafel verlaten blijkt het populairste drukkingsmiddel. De Franse minister van Buitenlandse Zaken Laurent Fabius verlaat vanochtend het hotel, hij keert terug als dat nodig zou zijn. Zijn Russische evenknie Sergei Lavrov moet even weg, maar dat was al zo voorzien. En de Chinese collega Wang Yi blijkt nu ook verdwenen, een lang luchtje scheppen? Zit er nu echt een haar in de Zwitserse boter of is het maar een rondje schaduwboksen?

Hoe zit het met Kerry?

Wat iedereen graag wil weten is hoe het zit met John Kerry. Is de Amerikaanse hoofdrolspeler nog in de buurt? Doet hij nog mee? Ik besluit om het steriele perscentrum in te ruilen voor het pluche van het Palace Hotel Beau Rivage, het super-exclusieve oord waar de delegaties comfortabel kamperen. Er staat een stevig cordon Zwitserse politie rond het hotel opgesteld. De oortjes in strakke maatpakken zijn niet te tellen. Maar er lijkt een opening richting hotelbar.

Ik waag het erop en wandel fluitend binnen. No questions asked. Koffie krijgen is ook geen probleem. Zes Zwitserse franken voor een espresso. Een kwartiertje later loopt de bar leeg, en weer vol. Dit keer met Amerikaanse maatpakken die allemaal om zich heen staan te kijken, terwijl ik de enige ben die er nog zit. Voor een leeg kopje koffie. Voor het raam ijsbeert een lange man met een gsm aan zijn oor. Heen en weer, heen en weer. Om hem heen nog zes van die maatpakken met oortjes. De man die ijsbeert is John Kerry! Ik neem snel een paar foto's en een poging tot een filmpje.

 

Een strak verpakte kolos komt voor mijn neus staan. Twee van zijn collega's komen me vragen of ik hier nog lang ga blijven zitten? Kerry heeft zich intussen aan het tafeltje achter me gezet, met een legertje adviseurs. Ze hebben honger, en willen snel wat eten. De Amerikaanse veiligheidsdiensten vragen aan het personeel of ik even heel snel mijn rekening kan betalen. Dat kan. En vervolgens sta ik buiten. Heel even overweeg ik om bij het passeren van Kerry's tafel te vragen of het nu nog wat wordt met de onderhandelingen, maar mijn escorte beslist in mijn plaats dat dit niet het moment is voor een one-on-one met de Belgische pers.

Ik sta terug buiten, in de regen. Niet veel wijzer, maar ik kan wel bevestigen en bewijzen dat de Amerikanen nog steeds aanwezig zijn. De Iraniërs ga ik nu zoeken. 

Robin Ramaekers