Homokoppel verhuist wegens pesterijen

Jean-Pierre (65) en Stephane (51) Vercruysse uit Wielsbeke, al 19 jaar samen en 12 jaar getrouwd, verhuizen omdat ze de pesterijen niet meer aankunnen. “Een dode rat voor de deur, een drone die in onze slaapkamer schijnt, een pot verf over onze auto... Het stopt niet. We worden er ziek van.”

“We zijn hier 18 maanden geleden komen wonen”, vertelt Jean-Pierre. “We zijn eigenlijk afkomstig uit Tielt, maar nu ik met pensioen ben en Stephane in Wielsbeke werkt, leek het ons een goed idee om in Wielsbeke te komen wonen.” Het koppel vond een mooie pastorijwoning in een nieuwe wijk, vlak bij de Rijksweg. “Maar blijkbaar zag niet iedereen in de buurt ons graag komen. Sinds januari merken we dat zelfs aan den lijve.

Het begon met gekrabbel op de voordeur, ‘Gay, weg hier’, maar het gepest wordt steeds erger. Een dode rat voor de deur, wc-papier met uitwerpselen in onze brievenbus, omvergegooide bloempotten... Het stopt niet”, zucht Jean-Pierre.

“Elke keer als we een auto in de straat horen remmen, veren we recht om door het raam te kijken. Slapen lukt ook niet meer, laatst kwam er een drone voor ons raam zweven en scheen met de lichten in onze slaapkamer.” Het triest hoogtepunt was een pot bruine verf over de nagelnieuwe auto van het koppel. “We hebben onze auto meteen naar de garage gebracht in de hoop dat er nog iets gered kon worden. Het is echt om triest van te worden.”

Klacht tegen onbekenden
Wie verantwoordelijk is voor de pesterijen, weet het koppel niet. “We hebben bij de politie klacht ingediend tegen onbekenden, maar zolang we niet weten wie het is en we niets kunnen bewijzen, kan de politie niet veel doen. We hebben daarom besloten om meteen te verhuizen, voor onze eigen gezondheid en onze eigen gemoedsrust.”

Uit de buurt kwam niet veel steun. “Er is één iemand die heeft aangebeld om te zeggen dat hij het heel erg vond wat ons overkomt. Voor de rest: amper medeleven. Als we er iemand over aanspreken, krijgen we als reactie dat ze zich daar allemaal niet te veel van aantrekken.”

De twee vinden het heel jammer dat ze niet anders kunnen dan verhuizen. “Het is een heel mooi huis, en we zijn ook veel geld kwijt nu we het contract vroegtijdig beëindigen. Maar hier blijven, is geen optie. We worden hier echt ziek van. Mijn bloeddruk is veel te hoog, dit is niet gezond meer. We kunnen alleen maar hopen dat we beter ontvangen worden in onze nieuwe buurt.”