Collega’s herdenken slachtoffer ongeval

De collega's van Wouter, één van de zeven slachtoffers van het verkeersongeval in Zonhoven, hebben een pakkende afscheidsbrief geschreven. Ze hebben die ook openbaar gemaakt. Wouter (22) werkte als assistent in een rusthuis in Leopoldsburg. De collega's vonden hem een heel warm mens, aan wie ze veel goede herinneringen bewaren. Ze zijn verdrietig maar ook dankbaar voor de vele mooie momenten samen.

Lees hier de letterlijke brief:

Dag Wouter,

Deze brief is onze afscheidsbrief voor jou. Na lang aarzelen hebben we besloten om wat dingen op papier te zetten omdat je van ons bent heen gegaan zonder dat we echt afscheid van je hebben kunnen nemen, zonder dat we 'dankjewel' hebben kunnen zeggen voor al die mooie momenten die we samen beleefden.

Zaterdag stond voor iedereen van ons de klok stil en werd het een beetje -veel- koud in ons hart. Zowel bij je collega's, bewoners en familie zijn er vanaf dat moment tranen, verschillende soorten tranen. Soms zijn het tranen aan de binnenkant, soms zijn het tranen aan de buitenkant. Maar of het nu een ik-mis-je- zo-traan, een ik-wil-je-niet-vergeten- traan, een je-bent-de-liefste-van-de-wereld-traan of welke dan ook ... alle tranen zijn 'ik-hou-zo-veel-van-jou-tranen'.

Telkens weer heb je klaar gestaan, warmte gegeven, voor iedereen wat goeds en altijd die glimlach. Ieder van hen heeft onvergetelijke tijden met je beleefd. Wanneer je voor iemand iets kon doen straalde je, neen schitterde je van kop tot teen. Het bezorgde je telkens weer een goed gevoel van binnen en dat kon iedereen van je gezicht aflezen. Keer op keer was het zalig te zien hoe je kon vertroetelen, lief hebben, gewoonweg héél graag zien. Daardoor is de leegte die je achterlaat zo ondraaglijk groot. Gelukkig zijn er heel veel goede herinneringen om te koesteren en foto's om met ontroering naar te kijken.

De afgelopen dagen liet de zon de bloesems komen. Gele sleutelbloemen openen de poort naar mooie dromen. De vogeltjes fluiten en de zon heeft zich echt van haar mooiste kant laten zien. Iedereen ziet dat de lente er bijna is en toch missen we iets, iemand die er nooit meer zal zijn als de lente begint ... JIJ!

We weten omdat er liefde was bestaat er geen voorbij, in alle aanwezigheid ben jij. Natuurlijk zijn we verdrietig omdat we afscheid moeten nemen van jou. Maar we zijn ook dankbaar ... en willen daarom 'dankjewel zeggen'. Dankjewel voor al die mooie, onvergetelijke herinneringen die we voor altijd zullen blijven koesteren. Pas als de zon niet meer schijnt en de maan niet meer lacht, dan pas zullen we je vergeten. Pas als de vogels niet meer zingen en de bloemen niet meer bloeien, dan pas zullen we je vergeten. Pas als alle vulkanen zijn gebarsten en de wereld is vergaan dan pas zullen we je vergeten. Maar, de zon zal blijven schijnen en de bloemen zullen blijven bloeien! Dus vergeten doen we je nooit. Wouter, je was en blijft voor altijd de zonnestraal in ons hart!

Een dikke kus van al je collega’s van het WZC