Papa Julie schrijft pakkende brief

De vader van Julie Lejeune heeft vandaag een pakkende brief op Facebook gezet. "Aan jou, Julie, mijn lieverd. Het is nu twintig jaar geleden dat ze jou van me hebben afgenomen". Exact twintig jaar geleden, op 24 juni 1995, verdwenen Julie Lejeune en Mélissa Russo in Grâce-Hollogne. De 8-jarige meisjes werden ontvoerd door Marc Dutroux. Hun lichamen werden veertien maanden later teruggevonden in Sars-la-Buissière, begraven in de tuin van Dutroux.

In de brief laat Jean-Denis Lejeune zijn emoties de vrije loop. Hij vertelt dat hij het iedere dag moeilijk heeft, dat hij zich afvraagt hoe ze er nu zou uitzien en hoe erg hij het vindt dat hij Julie nooit naar het altaar zal begeleiden. "Ik heb nooit de kans gehad om arm in arm met jou naar het altaar te lopen. Ik zal altijd je gezicht van toen je acht was onthouden, en ik kan me niet inbeelden hoe je er nu zou uitzien". 

Frustraties

Maar in de brief uit de vader ook zijn frustraties over de autoriteiten, over het systeem dat gefaald heeft, en zijn haat voor alle verantwoordelijken en schuldigen. "Ik wens de dood toe aan al degenen, die op de een of andere wijze, verantwoordelijk zijn voor en schuldig zijn aan jouw verdwijning, aan hen die jou hebben laten sterven in die kelder, jou hebben meegenomen en verstopt…. Maar ook aan zij die ons steeds zeiden dat we vertrouwen moesten hebben (in de politie, de Rijkswacht, de magistraten,…).

De integrale brief:

Aan jou, Julie, mijn lieverd.

Het is nu 20 jaar geleden dat ze jou van me hebben afgenomen, 20 jaar dat je niet meer bij me bent. Je zou vandaag 28 jaar en een half zijn. Je zou een mama kunnen zijn, en misschien was je wel al getrouwd… En bovenal, nooit heb ik de kans gehad om arm in arm met jou naar het altaar te lopen. Ik zal altijd je gezicht van toen je acht was onthouden, en ik kan me niet inbeelden hoe je er nu zou uitzien.

Vandaag schrijf ik jou een brief, en deze dag is pijnlijk, net zoals de afgelopen 7.300 dagen. Ik wens de dood toe aan al degenen, die op de een of andere wijze, verantwoordelijk zijn voor en schuldig zijn aan jouw verdwijning, aan hen die jou hebben laten sterven in die kelder, jou hebben meegenomen en verstopt… Maar ook aan zij die ons steeds zeiden dat we vertrouwen moesten hebben (in de politie, de Rijkswacht, de magistraten,…). Hoe vaak kregen we niet te horen: “Vertrouw de autoriteiten”. We hebben geen keuze, we moesten vertrouwen hebben, het is het systeem, maar ik zal nooit opgeven.

Het is niet logisch om een kind te verliezen en zeker niet op de manier zoals het is gebeurd. Dit is niet het lot. Hoeveel kaarsen hebben we niet gebrand? Hoe vaak hebben we niet tot God gebeden opdat jullie zouden terugkomen? Maar niemand heeft ooit antwoord gekregen. Want deze “goede” God bestaat niet! Of anders was hij doof, blind of met vakantie. Vandaag zijn de wonden nog steeds onuitwisbaar.

Ik wil gewoon dat je weet, op het moment dat ik dit schrijf, dat omdat jij bent opgeofferd, de andere kinderen gered zijn, dankzij het gevecht dat we hebben geleverd en nog steeds leveren. Maar tegen welke prijs…! Tegen die van het leven van mijn dochter, mijn Julie.

Ik hou van je, papa.

 

j'ai envie de crier, de hurler mais à quoi bon jd

Posted by Jean-Denis Lejeune on Tuesday, June 23, 2015