ZKV: De killer in Eden

In zijn elfde Zeer Kort Voetbalverhaal heeft Dirk Deferme het met zijn buurvrouw over onze kapitein van de Rode Duivels: Eden Hazard. 

“Veel te lief, die jongen. Die blijft toch voor eeuwig en altijd een kind?” Mijn buurvrouw is geen fan van Eden Hazard. Terwijl ik dus onvoorwaardelijk pro-Hazard ben. En De Bruyne, én Courtois, én Witsel. Als ze fit zijn en ik mag beslissen, dan bouw ik mijn ploeg rond dat viertal.

Er zijn dus wel mensen die vinden dat het of Hazard of De Bruyne moet zijn. Goed fout denk ik dan. Publiekslieveling Dries Mertens zet ik ernaast. Hij wordt mijn superinvaller ook al is dat een afschuwelijke positie, die van belangrijke nobody.

En dan is er altijd plaats voor de twee beste Belgische spelers. Misschien wel de beste ooit. Als ze finale of halve finale van een groot toernooi halen, dat is nog een voorwaarde.

Van de überklasse van Hazard kan ik mijn buurvrouw niet overtuigen en ik besef ook dat het heel persoonlijk is. Zoals zo vaak zit het in de details. Veel te lief, de oudste Hazard?

“Bij 0-5 en 10 minuten voor tijd, zag je dat? Die bal die Alderweireld door het midden schuift. Waar Mirallas nog wat mee wil doen. Die lullig door de benen van kapitein-douanier Roy Chipolina rolt. Kevin Mirallas denkt een fractie van een seconde dat hij er nog een doelpunt kan uitpuren. Maar dat is te lang. De killer in Eden Hazard, het roofdier schiet naar de bal als de tong van een kameleon naar een vlieg. Hij heeft minder dan een fractie van een seconde nodig om naar de bal te snellen en zonder mededogen en feilloos de bal naast Deren Ibrahim in doel te knallen.”

Van die Eden Hazard, van die lieve jongen, van dat kind ben ik fan.

1 keer gelezen