Column: Pretentie

Dirk Deferme werpt zijn licht op het debuut van Roberto Martínez als Belgisch bondscoach. Dat was er één in mineur, want de Rode Duivels verloren donderdagavond kansloos van Spanje met 0-2.

Een korte en snelle conclusie zoals na Wales in Rijsel zou nu ook kunnen. Contract verbroken, niet op de afspraak, gefaald. Die conclusie is hier niet op zijn plaats. Toen zaten we aan het einde van een rit, twee jaar en een WK gevolgd door nog eens twee jaar en een EK. Nu zitten we nergens behalve nog altijd in die teleurstellende sportzomer van 2016. En dat is inderdaad de fout van de Rode Duivels. Wij en zij hadden er zoveel van verwacht. 

De job van een voetbalploeg is winnen en dat is ook gisteren niet gelukt. Maar toch is er een verschilletje. Liechtenstein is de volgende tegenstander van Spanje. Niemand in Liechtenstein verwacht dat er gewonnen wordt. Hier ligt de lat veel hoger. Dat liet het publiek met veel boeh en bah merken. En toch, wie gisteren goed geluisterd en gekeken heeft, moet gemerkt hebben dat de andere planeet nog altijd bestaat en dat België niet op dezelfde planeet als Spanje voetbalt. Vooral gisteren niet. Gelukkig spelen de Rode Duivels ook niet op de planeet Liechtenstein.

Spanje is gewoon écht veel beter dan België. Het Spaanse voetbal is beter over de volle breedte, de selectie is beter, de ploeg is beter en bijna elke individuele voetballer is beter. Zeker gisteren, toen het Spaanse collectief elk Belgisch talent in de schaduw zette en uitschakelde.
En toch zou het zomaar kunnen dat België van Spanje wint. Op een toernooi, met een resultaat om voor te spelen. De inzet moet dan meer zijn dan oefenen of het amuseren van fans die de polonaise willen lopen en die denken dat Courtois, De Bruyne, Hazard en de acht anderen zomaar alles kunnen winnen.
Toch mag België de pretentie hebben dat het wereld- of Europees kampioen kan worden. Net zoals bijvoorbeeld Portugal.

Er moet ons ook nog iets opgevallen zijn dat we al langer wisten. Het fabeltje grinta, beleving en inzet is alleen in de marge belangrijk en tegelijkertijd vanzelfsprekend. Voetballers op dat niveau hebben het allemaal.
De fans die gisteren De Bruyne wegfloten en die het hadden over dat hij zijne kleine wel weer zal missen. De fans die het weer hadden over de miljoenen die die mannen krijgen en die steen en been kloegen over een gebrek aan inzet. Hebben die ongelijk? Ik vind van wel. Je tijdens je sport helemaal toegewijd mentaal en fysiek uitputten om te winnen, is en blijft toch vanzelfsprekend? Wie stond er nu gisteren echt als een grote luierik tussen? De opdracht was om vanaf de aftrap intens en heel hoog Spanje op te jagen. Het mocht de bal niet zomaar cadeau krijgen. 20 minuten is dat gelukt want daarna voetbalde Spanje zich er telkens weer met de beschikbare über-klasse onderuit.

Kan je inzet meten aan gele en rode kaarten? België: nul kaarten gisteren. Spanje: ook geen. Wie denkt dat beleving en grinta meetbaar zijn aan de hand van het luidkeels en lachwekkend vals meezingen van het volkslied die heeft het verkeerd. Grinta en inzet dat is helemaal tot het uiterste gaan en fysiek jezelf helemaal lam en zuur spelen. Maar het moet wel goed gedoseerd worden. Jordan Lukaku: grinta, inzet? Zeker. Moussa Dembele, gisteren? Natuurlijk. Maar ze maakten daardoor wel of een cruciale domme overtreding of fout na fout na fout in elk duel. Lukaku is nog niet voldoende voor de top. Meunier ook niet. Dembele, Witsel, Origi en nog een paar anderen waren gisteren ook niet genoeg. Ze zijn dat wel tegen Hongarije, niet tegen Spanje. 

Sleutelen, sleutelen, sleutelen, schaven, schaven, schaven, de juiste mannen op de juiste plaats, hopen dat iedereen gezond is of dat er voldoende wisseloplossingen zijn. Incalculeren dat je eens verliest van Bosnië of gelijkspeelt tegen Griekenland en dan in 2018 in Rusland er aan beginnen met de pretentie dat je wereldkampioen kan worden.

Afspraak eind mei 2017 om de al dan niet progressie te beoordelen?   

1 keer gelezen