COLUMN: Entourage

Een column van voetbalcommentator en -reporter Dirk Deferme over Transfer Deadline Day en de belangrijke rol die de entourage van een speler daarbij speelt. 

Deadline day, vandaag. Een spannende transferdag. Voor nieuwsjagers een vreselijke dag tot middernacht en een heerlijke nacht na 00u00, als het echt voorbij is. Alle clubs zijn nog op zoek naar koopjes, velen zullen zich kapot zweten om nog een paniekdeal te sluiten. Enkelen boeken nog een succesje of kopen nog een scheet in een fles. Het is vooral ook een dag van paniekaankopen.

Zondag, na de heerlijke wedstrijd van KAA Gent in het Constant Vanden Stock-stadion wandel ik onder de bomen van de Theo Verbeecklaan naar mijn auto. Ik loop langs de militairen in camouflagepak met de wapens op scherp en voorzichtig naar beneden gericht. Een kaki Hummer of zoiets staat dwars over de straat. Er liggen betonblokken die de straat voor autoverkeer onmogelijk maken. Dan zit ik ineens achter een vreemd pelotonnetje. Een jonge, donkere man, goed en duur gekleed. Een veel te dikke maar ook gespierde man in een trainingspak die zich gedraagt als een beveiligingsagent die belangrijker is dan de soldaten en die thuis ook een Hummer heeft. Het oortje ontbreekt, de oorbel zou in de weg zitten. Voor hem: twee ravissante vrouwen. Een hele lange dunne met een prachtige bruine afro in een lang gewaad met een split. Ze draagt er een smalle broek onder. De andere vrouw is jonger. Ik zie alleen maar de hot pants die ze draagt. Spannend, een beetje te klein lijkt mij. Voorop loopt de enige witte van het gezelschap. Hij rookt, het hemd veel te ver open, een zware goudkleurige ketting. De chauffeur van de limousine? De vrouwen herken ik van een tribunebeeld van kort voor de wedstrijd. Hot pants zat te lachen, de bruine afro zat wuft en zwoel achterover geleund. Ze speelde een rolletje en wuifde naar de camera. Mooi beeld. Het werd in elke samenvatting gebruikt. Het ligt voor de hand dat een van de vrouwen bij een speler van Anderlecht hoort.

Is dit allemaal belangrijk? Eigenlijk niet. Behalve dan dat dit groepje een entourage is. Een omgeving. Een groep mensen die met iemand omgaat, schrijven ze in een woordenboek. In dit geval is die iemand een speler. Een entourage is een hofhouding want het gaat ook om bling bling. De vrouw of een lief en haar zuster of vriendin. De oudere of jongere broer van de speler die heel vaak goed op hem lijkt. De manager, dus Henrotay, Vandersmissen, De Koster, Stefani, Lichtenstein, Bayat, Bayat en nog eens Bayat. En in veel mindere mate iemand van de club of de vader en de moeder.

En hoe linken we dit dan aan deadline day, aan de zomer- of wintermercato, aan transfers in het algemeen? Omdat nieuwsjagers of reporters tegenwoordig heel vaak de entourage van de speler citeren. Daar halen ze hun informatie, daar zitten die vele bronnen, al dan niet betrouwbaar. “Wij horen in de entourage van de speler dat hij naar Engeland wil. Premier League of Championship, dat maakt niks uit.” De entourage geeft de reporter autoriteit en een quote. Al maar goed dat we niet meer op de Amerikaanse wijngaard zijn aangewezen. Niet langer trough the grapevine, de befaamde geruchtenmolen, en dus rechtstreeks van de entourage van de speler. Nu zijn we zeker!