De duivel in Bous en San Pep

Onze journalisten, commentatoren en analisten geven geregeld hun kijk op gebeurtenissen uit de nationale en internationale voetbalwereld. Dit keer is het de beurt aan Dirk Deferme. Hij werpt zijn licht op de keuzes van Mbark Boussoufa en Pep Guardiola, die maandag elk een contract bij een ambitieuze club tekenden. De ene bij AA Gent, de andere bij Manchester City.

Het gezegde eigen kind schoon kind is bij iedereen gekend. In het voetbal is dat vertaalbaar door: die van ons mogen woester tackelen dan de anderen. Nog in het voetbal of zelfs breed maatschappelijk leren we leven met een uitvergroot pro of contra, onvoorwaardelijk voor of rabiaat tegen, wit of zwart. Nochtans is er heel veel grijs. Zo is dat nu eenmaal. Er is voor of tegen, applaus of boe-geroep, spontaan of geörkestreerd. In sport en dus in voetbal is dat instant zichtbaar.

Boussoufa met Gent in het Van den Stock-stadion, wordt het wel of geen boe-geroep? Ik denk dat ik het weet maar ik hou het voor mij. Tot voor gisteren was Mbark Boussoufa Sportingboy. Popol, Robbie, Zett, Bouss, Anthony en de anderen… Dat is mooi, zo werkt supporteren. Soms wordt dat al dan niet tijdelijk bijgestuurd, toch zijn de echte clubiconen voor altijd. Hoe langer geleden hoe meer icoon iemand wordt. Soms werkt de clan zelfs mythevorming in de hand. Heel breed wordt dat: de ene is heiliger, kan weinig of niks verkeerd doen, sommigen zijn zelfs voor altijd onfeilbaar. De fan wordt dan een bewoner van het heiligdom. Hij wordt er dan zelf beter of heiliger van. Denkt hij. Dat is prietpraat.

We gaan over de grens om het te duiden. En we we gaan het niet over de trouwe supporter maar over de neutrale liefhebber hebben. Terug naar toen Atletico Madrid met Thibaut Courtois de finale van de Champions League speelde. Van die neutrale liefhebbers waren er veel die plots wel iets zagen in het voetbal van Simeone en zijn bende vrijbuiters. De ongekroonde koning was Diego Costa, plots de favoriete rommelspits die op één been   - het andere was blauw geschopt – de Colchoneros kampioen maakte. Dit was de volksvereniging, het kleine Madrid dat de groten uitdaagde, een super sympathiek clubje. De mensen gaan met hun tijd mee want na 1987 was Atletico nochtans de club van een sjoemelende patser uit Marbella.

Van Jesus Gil y Gil die zich 71 keer voor de rechtbank moest verdedigen voor malafide praktijken. Hij zat drie keer in de gevangenis. Tegenwoordig is rommelspits Diego Costa al een tijdje de schopper van Chelsea. Wat hem bij Atletico nog groot maakte, is nu voldoende reden om naar hem te spuwen. Behalve voor de fans van Chelsea. Voor de anderen is Diego Costa de bad guy. Meer nog dan Luis Suarez. Vooral sinds die in het Catalaanse schrijn is gaan voetballen. O FC Barcelona, Barça! Més que un club. Mooi voetbal en goed voetbal? Bijna altijd in Camp Nou. Daarom moet je onder andere ook daar naartoe. Maar de waarnemers halen daar toch ook altijd een gratuite brok onfeilbaarheid uit de lucht. En dat is nergens voor nodig.

Josep Guardiola. San Pep. Als coach van Barcelona naar een jaartje niksdoen in New York, naar Bayern en straks drie seizoenen Manchester City. Onfeilbaar. Een goed mens. Krijgt per seizoen 18,9 miljoen betaald in München en vanaf juli 20 miljoen in Manchester. “Chelsea of City? Dat doet Pep niet. Die kiest liever voor een traditieclub.” Wat wordt er dan eigenlijk bedoelt met traditieclub? Chelsea (1905) en City (1880) dus niet? In ieder geval, Pep Guardiola gaat toch naar City. Laat ons proberen om de feiten te gebruiken. Pep Guardiola en FC Barcelona volgen dezelfde wetmatigheden als de andere Europese (top)clubs, die van de vrije markt, het kapitalistisch maatschappijmodel.

De sponsor van Barça is, zoals die van PSG, Qatarees. Het is een onderdeel van het globaal plan van de Qatari om een grote speler in de (sport)wereld te zijn. Er zit Qatarees geld in FC Barcelona en PSG en bij ons in KAS Eupen. Qatar organiseert de Wereldbeker. De meesten van ons vinden dat geen goed plan. Pep Guardiola was ambassadeur voor Qatar toen zij ijverden om de Wereldbeker binnen te halen. Dat is gelukt. In de nadagen van zijn actieve spelerscarriere, van 2003 tot 2005 voetbalde Guardiola voor Al-Ahli in Doha, Qatar. Hij was er dus snel bij, een trendsetter. Hij blijft wat mij betreft een geweldige coach, een vernieuwer, de profeet van veel voetbalplezier. Zoals Boussoufa ook een geweldige voetballer was en misschien nog altijd is terwijl hij ook de eenzame Voetbalmiljonair uit Oost is.

Met een Bentley (MB - 9911). So what? Misschien wordt Pep Guardiola wel de bondscoach van Qatar op de Wereldbeker in 2022. Hij is dan 51 jaar. De duivel in Bouss en San Pep. Afhankelijk van wat je gelooft, wordt dat de duivel in Pep en San Bouss. Daar is eigenlijk niks mis mee. Tenzij we de feiten negeren. Zonder de feiten mag een mening niet meetellen.

 

 

 

1111 keer gelezen