'Spermadroogte' teistert Nieuw-Zeeland

Nieuw-Zeeland is dringend op zoek naar spermadonors, want de wachtlijsten zijn intussen al opgelopen tot twee jaar. Dat er zo weinig spermadonors zijn, heeft te maken met de weinig aantrekkelijke voorwaarden: anonieme spermadonatie is er verboden én de identiteit van de donor wordt ook bekendgemaakt wanneer het kind achttien wordt.

Volgens Fertility Associates – de grootste vruchtbaarheidskliniek in het land – hebben ze meestal sperma genoeg om ongeveer tachtig gezinnen te helpen. De vraag is echter vier keer zo groot omdat bijvoorbeeld steeds meer koppels van hetzelfde geslacht en alleenstaande vrouwen zwanger willen worden. “We horen steeds meer verhalen van vrouwen die de oceaan oversteken om daar bevrucht te raken”, zegt dokter Mary Birdsall van de vruchtbaarheidskliniek aan The Guardian.

Dat veel mannen zich niet melden als spermadonor heeft voornamelijk te maken met in 2004 de veranderde wetgeving . Sindsdien mogen mannen niet langer anoniem sperma doneren en krijgen ze er ook geen financiële vergoeding voor. Enkel de onkosten (zoals de verplaatsing naar het centrum) worden minimaal vergoed. Bovendien wordt hun identiteit ook bekendgemaakt wanneer het kind volwassen wordt, dus op 18-jarige leeftijd. 

Situatie in België
Ook in België is er al enkele jaren een nijpend tekort aan spermadonoren, maar in tegenstelling tot Nieuw-Zeeland kan je bij ons wél anoniem sperma doneren. In België heb je eigenlijk twee keuzes: werken met bekende spermadonoren die worden aangebracht door de wensouders zelf, of anonieme donoren in de spermabank. De anonieme donoren moeten hun sperma volledig anoniem doneren. Dat wil zeggen: de ontvangers en het kind kennen de donor niet, en omgekeerd. 

De spermadonoren in ons land krijgen trouwens ook enkel een onkostenvergoeding, je kan er dus niet echt geld mee verdienen. De vergoeding schommelt tussen vijftig en tachtig euro per donatie. 

Foto:  Fertility Associates New Zealand