Lesbisch paar schrijft brief tegen haters

De 20-jarige Marie heeft in een open brief het homofobe gedrag van bepaalde Antwerpenaren aangeklaagd. Het meisje liep samen met haar vriendin in Antwerpen, maar het koppel werd omsingeld en nagefloten door verschillende personen. “Ik ben ontgoocheld dat dit in mijn mooie stad Antwerpen nog steeds gebeurt. Ik hoop dat burgemeester De Wever hier ook van hoort”, aldus Marie in een reactie aan VTM NIEUWS.

In de open brief, die gepubliceerd werd door een van Marie’s beste vriendinnen, schrijft het meisje hoe ze op 17 september met haar Duitse vriendin Katharina door Antwerpen liep. “Het was mooi weer. We besloten naar ’t Vlot te gaan. Maar toen we de Groenplaats overstaken, maakte een kerel een gebaar naar ons. Daarna kwam een groepje jongeren naast ons zitten. We werden nadien letterlijk door hen omsingeld.”

Heroïne of crack?
Katharina, die in Duitsland woont, had dergelijke taferelen al vaker meegemaakt in haar thuisland. Maar dat dit nu ook in Antwerpen gebeurde, choqueerde het koppel. Zeker omdat het niet bij dat ene opstootje bleef. “Toen mijn vriendin en ik iets later besloten om iets te gaan eten, viel het mij op dat die kerels van voordien een meter voor ons liepen, steeds achteromkijkend. Ik heb daar een opmerking over gemaakt maar ze lachten me uit”, aldus Marie.

“Na het eten besloten we terug te gaan naar ’t Vlot. Na nog een aanzienlijke hoeveelheid seksistische praat wandelden mijn vriendin en ik naar de bushalte. Hand in hand, want ik laat mijn vriendin niet graag los. Onderweg werden we aangesproken door een kerel. Hij vroeg ons of we iets gepakt hadden: heroïne of crack, omdat het niet normaal was hoe we deden.”

Geen klacht
Marie en haar vriendin zijn erg aangedaan door de gebeurtenissen, maar hebben geen klacht ingediend bij de politie. “Een klacht indienen tegen onbekenden, daar gebeurt toch niets mee”, klinkt het bij Marie in een reactie aan VTM NIEUWS. “Ik heb het verhaal geschreven om aan te tonen dat dit gedrag vandaag de dag nog steeds voorkomt, zelfs in mijn mooie stad Antwerpen. Iedereen denkt dat dit hier niet gebeurt, maar blijkbaar toch wel. Ik hoop wel dat burgemeester Bart De Wever hiervan hoort." 

Teleurgesteld
Marie is alleszins niet van plan haar gedrag aan te passen. “Geen denken aan. Ik laat me niet afschrikken door deze intolerante mensen. Ik zal dus zeker nog met mijn vriendin hand in hand over straat lopen. Ik ben vooral teleurgesteld dat ook niemand iets gedaan heeft om ons een beetje te helpen, het kan niet dat niemand iets gezien heeft”, besluit Marie.  

Lees hier de integrale brief:

Beste Jij

Ik zal me even kort voorstellen voor ik mijn verhaal begin. Hallo, ik heet Marie, Marei voor de vrienden. Ik ben twintig herfsten jong, ik kan het vrij goed met iedereen vinden, studeer Communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Antwerpen en ben nogal actief op social media. Door die social media heb ik een grote groep fantastische mensen leren kennen, zowel in het binnen- als het buitenland. Een van die fantastische mensen is sinds februari mijn vriendin, en ik zie ze enorm graag.

Ze woont in Duitsland, dus ik spendeer vrij veel tijd in ons buurland. Een buurland waarvan we overtuigd zijn dat het vooruitstrevend is. Wel, daar zitten we verkeerd. Al vanaf de eerste keer dat zij en ik hand in hand samen over straat liepen, werden we bekeken, nagestaard en nagefloten. Voor iemand die dit fenomeen nog nooit had meegemaakt, was het dan ook even schrikken. Ik heb altijd gewoon rustig over straat kunnen lopen zonder enige last te hebben van andere mensen, zoals het zou moeten. Mijn vriendin daarentegen, heeft die zorgeloze tijd nooit echt gehad. Ik krijg bijna dagelijks berichten van haar waarin ze mij vertelt dat mensen haar nafluiten en bekijken. Ik herinner me nog heel goed dat ik met haar aan het bellen was en het gefluit door de telefoon kon horen.  Vrij frustrerend om te weten dat je er niets aan kan doen, omdat je 180 kilometer van elkaar woont. Mijn vriendin en ik hadden ondertussen al twee “signaalwoorden” afgesproken, een voor elk land, dat we zouden zeggen als een van ons zich ongemakkelijk voelde. Het enige wat ik als geruststellend iets kon zeggen is: “Ik zal blij zijn als je in Antwerpen bent. Daar kunnen we rustig rondlopen, even gewoon onszelf zijn. Antwerpen is chill, Antwerpen is ’t Stad.” Na zaterdag 17 september heb ik daar een heel ander gevoel over.

Na een middag werken gingen mijn vriendin en ik naar Antwerpen. Het weer was nog mooi, short en t-shirt waren zeker op hun plaats. Het leek me wel fijn om eens naar ’t Vlot te gaan, perfect om met het zonnetje in uw gezicht te zitten op de rand van het water. Terwijl we de Groenplaats overstaken, vond een kerel het nodig om een gebaar te maken naar ons. Ik mag dan wel voor de vrouwen zijn, maar ik herken een vulgair gebaar als ik er een zie. Wanneer we aan ’t Vlot kwamen, zagen we alleen maar ruimtes van twee meter tussen groepen mannen. Ik respecteerde het feit dat mijn vriendin zich niet al te comfortabel voelde, dus zetten we ons achter al die groepen. Het gevoel van mijn vriendin was terecht, ik heb nog nooit zoveel kerels naar ons zien staren. Het is niet dat wij elkaar constant zitten “af te lebberen” en er een grote scène rond maken, wij doen gewoon wat hetero-koppels blijkbaar wel mogen doen in het openbaar, zonder aangestaard te worden. Een beetje later gingen er een paar mensen weg waardoor het mogelijk was voor ons om aan de rand te zitten. Na ongeveer drie kwartier kwam er een groepje jongeren naast ons zitten, aan de kant van mijn vriendin. Omdat zij aan die kant zat, had ik zicht op het groepje. Ik merkte dat twee kerels daarvan staarden naar ons. Het viel mij meerdere keren op, en als ik oogcontact maakte, vonden ze het best wel amusant dat ik het merkte dat ze keken. Mijn vriendin maakt dit zo vaak mee in Duitsland, waardoor ik vrij beschermend ben opgesteld over zo’n dingen. Ik zei dan ook dat het ons een best oncomfortabel gevoel gaf dat ze ons zo zaten te “observeren”. Ze lachten mij uit, en een aantal van hen gingen weg na die opmerkingen. Althans, dat dacht ik toch. Iets later kwamen er een paar aan mijn kant zitten, en een ander deel van hen daarvan bleef achter ons staan. Ze deden niets, maar het was duidelijk bedoeld als een soort bedreigend gebaar. We waren letterlijk omsingeld door hen. Na een aantal minuten waren we niet meer interessant genoeg en zijn ze weggegaan. Ze vonden het nog nodig om ons lelijk en aandachtszoekers te noemen vooraleer ze vertrokken.

Wanneer mijn vriendin en ik iets later besloten om iets te gaan eten, viel het mij op dat die kerels van voordien een meter voor ons liepen, steeds achteromkijkend. Ik kon me niet meer inhouden en ben met geheven stem beginnen praten tegen hen – ik zei dat ze moesten stoppen met hun intimiderend gedrag en ons met rust moeten laten. Hun reactie was niets meer dan wat gelach en ik besloot mijn tijd er niet meer in te steken.

Na een lekkere burger bij Greenway, was het nog steeds vrij goed weer. We besloten om gewoon terug te gaan naar ’t Vlot, want ondanks dat lastige groepje was het er toch zo gezellig. De rust was nog niet volledig teruggekeerd, maar na nog een aanzienlijke hoeveelheid seksistische praat viel eindelijk de avond en konden we nog even in rust genieten van het anders altijd zo mooie Antwerpen.

Via de Grote Markt, Groenplaats, Meir en Keyserlei, om zo toch nog onze mooie gebouwen te kunnen bezichtigen, wandelden mijn vriendin en ik naar de bushalte – hand in hand, want ik laat mijn vriendin niet graag los. Ter hoogte van de Esprit werden we aangesproken door een kerel. Het ging als volgt:

“Excuseer dames, mag ik jullie iets vragen?”

*Op dit moment wist ik gewoon dat het alweer iets homofoob zou zijn.*

  • Natuurlijk, zeg het eens.

“Hebben jullie misschien iets gepakt of zo?”

  • Iets gepakt?

“Ja, zoals heroïne of crack, want no way dat dit normale doen is.”

  • Nee, wij hebben niets gepakt, en wij zouden nu graag naar huis gaan.”

Ik liep nog met mijn schouder tegen hem om duidelijk te maken dat hij mij niet meer moest aanspreken, nam mijn vriendin nog wat steviger vast en stapte door. Nu, geen idee wat jullie ervan denken, maar naar mijn gevoel zou een heterokoppel nooit, maar dan ook nooit, zo’n gesprek moeten voeren. Naar mijn gevoel zouden ze zelfs niet aangesproken worden. We liepen verder en aan de Pull & Bear riep een groepje van tien jongens “WAJO LESBISCH” naar ons. Ik had het echt gehad na alles wat er al gebeurd was, dus riep ik naar hen “Ja so what? Grow up, laat ons gerust en fuck off!”. Hun antwoorden waren allesbehalve waar, want je kan veel zeggen, maar mijn mama en bomma zijn zeker niet dik. Dat was het laatste incident van de avond, maar over een tijdspanne van vijf uur waren dat er meer dan genoeg.

Ik heb dit geschreven omdat ik teleurgesteld ben in de burgers van Antwerpen en het vertrouwen dat ik had in de bewoners van mijn stad verloren ben. De Meir, ’t Vlot, de Groenplaats. Daar zijn altijd mensen. Altijd. Het kan niet zijn dat er echt niemand heeft gezien wat er allemaal gebeurde. Het is wel zo dat niemand iets heeft gedaan om ons ook maar een beetje te helpen. Niet na de incidenten, laat staan tijdens.

Hoe kan ik nu nog aan mijn vriendin vertellen dat dit haar in Antwerpen niet meer zal overkomen? Dat ze hier zichzelf kan zijn zonder incidenten? Dat ze zich veilig kan voelen hier in België? In Duitsland krijgt dit nooit zoveel aandacht als in België. Ik zou graag hebben dat ze zich toch in minstens één land veilig en geaccepteerd voelt. Ik neem mezelf al heel lang voor om op te komen voor iemand die ook maar iets van intimidatie meemaakt. Misschien is het omdat ik een vrouw ben, misschien is het omdat ik iemand van de LGBT-community ben. Dit was nu mijn vriendin waar ik voor opkwam, maar ik zou het voor eender wie doen. Hopelijk doe jij dat ook.

Getekend,

Marie

Programma's